หร่วนจื้อเคี้ยวตุ้ย ๆ พูดไม่ชัดว่า "ใครบอก ฉันเมื่อกี้ทรมานจริง ๆ ไม่ได้โกหก แล้วนี่ก็เที่ยงแล้ว บ่ายยังต้องฝึกต่อ ฉันไม่อิ่มจะไหวเหรอ"
หร่วนจื้อก็ไม่ได้โกหก
เธอเป็นคนร่างอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ตอนสายแดดเผาจนหน้ามืดตาลาย ถ้าไม่แกล้งเป็นลมก็คงสลบไปแล้วจริง ๆ
แต่เย่ชูเหอไม่ฟัง หร่วนจื้อก็ไม่อธิบายต่อ ก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเอง
แต่ไม่กี่วันต่อมาหร่วนจื้อก็ไม่กล้าขี้เกียจจริง ๆ แล้ว
เย่ชูเหอน่ะใจแคบยิ่งกว่ารูเข็มอีก ถ้าเธอแกล้งเป็นลมจริง เย่ชูเหอก็คงจับผิดเธอต่อหน้าธารกำนัลแน่
หร่วนจื้อกับเมิ่งอวิ๋นชีไม่กลัวหรอก แต่ก็ไม่อยากเป็นจุดสนใจของทั้งห้อง
ใกล้สิ้นสุดการฝึกทหาร จู้สือยวนก็ยังขาวสว่างไสวเหมือนเดิม
หร่วนจื้อที่ดำคล้ำไปหนึ่งรอบมองจู้สือยวนตาปริบ ๆ
เธอสังเกตแล้วว่าจู้สือยวนปกติก็แค่ทาครีมบำรุง ครีมกันแดดก็นึกได้ก็ทา นึกไม่ได้ก็เดินตากแดดด้วยใบหน้าเปลือยเปล่านี่แหละ
หร่วนจื้อก็ผิวขาวอยู่หรอก แต่เธอไม่กันแดด แล้วยังแพ้รังสียูวีอีก ครึ่งเดือนก็คล้ำขึ้นหนึ่งเฉด
หร่วนจื้อนั่งถอนหายใจอยู่ด้านข้าง
แต่เหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทที่ถูกแดดเผาจนดำปื๊ด ก็รู้สึกดีขึ้นมาทันทีเมื่อเทียบกัน
เธอไม่ต้องการคำปลอบแล้ว หันไปบอกเมิ่งอวิ๋นชีว่า "ชีชี ฉันให้พ่อแม่ซื้อครีมกันแดดใหม่มา ตอนนั้นเธอก็ทาด้วยนะ"