ตอนแรกหลินเจียมู่ยังไม่เข้าใจว่าคำพูดของจู้สือยวนหมายความว่าอย่างไร
หลังจากจู้สือยวนออกจากปากทางหมู่บ้าน เธอกลับไปที่ห้องที่ทีมงานรายการจัดไว้ให้แขกรับเชิญ จากนั้นทั้งสองก็เปิดเกมกับจู้เหย่ที่อยู่ในประเทศ และเล่นเกมกันตลอดช่วงบ่าย
จนกระทั่งหกโมงเย็น ฝนด้านนอกตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าจะเจาะหลังคาทะลุลงมา
ระบบระบายน้ำของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ แห่งนี้ใช้การไม่ได้ หลินเจียมู่พบว่าน้ำใกล้จะท่วมเข้ามาในบ้านแล้ว
หลินเจียมู่ตกใจมาก รีบวิ่งเข้ามาในห้อง "อาจารย์ครับ พวกเราไม่หาข้อมูลเพิ่มอีกหน่อยจริง ๆ เหรอครับ แล้วฝนก็ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ พวกเราไม่อันตรายจริง ๆ เหรอครับ"
เพราะเสียงฝนดังมาก หลินเจียมู่ต้องตะโกน
จู้สือยวนตะโกนกลับไปหาหลินเจียมู่ว่า "อย่ารีบ ฟ้ายังไม่มืด ฝนยังท่วมเข้ามาไม่ได้หรอก"
"แล้ว... แล้วถ้าฟ้ามืดแล้วเราจะทำอะไรครับ"
จู้สือยวนเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่ดูเหมือนยิ้มแต่ไม่ใช่ยิ้ม "แน่นอนว่าไปหาความลับของหมู่บ้านนี้"
เดือนพฤศจิกายน หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ใกล้ทะเลมีพายุฝนตกหนัก พอตกกลางคืนอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว
โชคดีที่จู้สือยวนและหลินเจียมู่ดูพยากรณ์อากาศล่วงหน้า และนำเสื้อขนเป็ดบางแบบเบาที่ทำจากขนห่านมาด้วย
ทั้งสองกางร่มสีดำใหญ่คนละคัน ร่างของพวกเขากลืนหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
โครงสร้างพื้นฐานของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ทำไว้ดีมาก ถนนเป็นถนนลาดยางสีดำตลอด รอบ ๆ ยังมีไฟถนน