ในชั่วพริบตาที่เขากระแอม ไหวพริบของชีหยวนซึ่งไม่เคยแสดงอารมณ์ออกมาให้ผู้ใดเห็น กลับสั่นเครือเล็กน้อย นางยื่นมือปัดโคลนบนปากและใบหน้าของเสิ่นเจียหล่างออก พร้อมเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ขอโทษ…ขอโทษ…”
เสิ่นเจียหล่างกำหมัดแน่น เงยหน้าขึ้นมองชีหยวนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเช่นกัน แต่กลับตอบอย่างแข็งแกร่ง “ข้าไม่ร้อง ข้ากลั้นไว้แล้ว! ข้ารู้ว่าพี่สาวจะมาช่วยข้า ข้าไม่ร้อง!”
ตอนที่รอแม่ของเขากลับมารับ เขาก็ไม่ร้องไห้
ตอนที่ถูกฝังทั้งเป็นในโลงศพ เกือบเอาชีวิตไม่รอด ก็ไม่ร้องไห้
เด็กคนนี้ช่างเหมือนนางในวัยเด็กเสียจริง
นางเองก็เคยพลัดตกลงไปในอ่างเก็บน้ำที่เต็มไปด้วยงูเขียว while ตัดฟืน ตอนเด็ก ครั้งแรกที่นางทำได้คือไม่ร้องไห้ แต่กลับเกาะไม้ไผ่ไว้แน่น อดทนต่อความเจ็บปวดปีนขึ้นหน้าผามาได้
ชีหยวนอยากจะร้องไห้ แต่สุดท้ายนางก็ไม่ร้อง
น้ำตาสักหยดนางก็ไม่ต้องการจะหลั่ง ใครที่ทำร้ายคนของนาง ผู้นั้นก็ต้องตาย
ปู้อู๋ยงตายไปแล้ว แต่เรื่องในครั้งนี้ องค์หญิงเป่าหรงและอ๋องฉีก็ไม่อาจพ้นความเกี่ยวข้องไปได้
ปู้อู๋ยงเป็นห่วงว่าที่เขาฉือซานจะไม่มีเพื่อนบนดินงั้นหรือ?
นางก็จะส่งคนลงไปเป็นเพื่อนพวกเขาให้มากพอ!
ไม่นาน ปาเป่ากับคนอื่นๆ ก็ขุดพบโลงศพอีกหลายโลง
โชคดีที่ขันทีปู้อู๋ยงคนนั้นมีจิตใจวิปริต คำนวณเวลาไว้แล้ว ตั้งใจจะฝังนางชีหยวนซึ่งจะถูกทำเป็นเสาหลักหล่อฐานพร้อมกับพวกนางเท่านั้น ไม่ได้ฆ่าพวกนางทิ้งโดยตรง