เมื่อได้ยินข่าว ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่ก็รีบร้อนมาถึงหอจันทร์กระจ่าง พอเห็นชีหยวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก: "องค์อ๋องฉีทรงประสบเหตุแล้ว......"
เขามองชีหยวนด้วยสีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย
เรื่องที่อ๋องฉีทรงได้รับบาดเจ็บ ไม่มีใครในพวกเขารู้ชัดไปกว่านี้อีกแล้วว่าความจริงคืออะไร นั่นก็คือตอนที่ไล่ล่าชีหยวน กลับถูกชีหยวนเล่นงานจนต้องประสบเหตุต่างหาก
ตอนนี้กลับใส่ร้ายว่าเป็นฝีมือของไท่จื่อ
เห็นได้ชัดว่า ในที่สุดอ๋องฉีกับพวกก็ลงมือหลังจากที่พ่ายแพ้ติดต่อกันหลายครั้ง
เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าคราวนี้ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ชีหยวน แต่กลับมุ่งตรงไปที่ไท่จื่อแทน
ใช่แล้ว ที่พึ่งพาเบื้องหลังของชีหยวนแท้จริงแล้วก็คือเซียวอวิ๋นถิง
แต่เซียวอวิ๋นถิงก็เป็นไท่ซุน ตราบใดที่ไท่จื่อประสบเหตุ เขาจะยังเป็นไท่ซุนต่อไปได้อีกหรือ?
ช่างเป็นกลอุบายที่แยบยลและเฉียบแหลมยิ่งนัก ได้ผลหลายอย่างในคราวเดียว
หรืออาจเป็นเพราะราบรื่นมานานเกินไป แม้แต่ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่เองก็รู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้างแล้ว
ดังนั้นเมื่อภัยมาถึงตรงหน้า ท่านเฒ่ากลับไม่รู้สึกปั่นป่วนอะไรมากนัก อย่างไรเสียช่วงนี้เรื่องที่ยอมรับไม่ได้ก็มีมากมายเกินไปแล้ว ไม่ต่างอะไรกับกลอุบายนี้อีกหนึ่งดอก
เขานั่งอยู่ตรงข้ามกับชีหยวน จ้องมองปฏิกิริยาของนาง
ชีหยวนฮึมเสียงหนึ่ง พูดเสียงเรียบ: "อ๋องฉีเสด็จกลับมาหลายวันแล้ว ก่อเรื่องวุ่นวายมาเท่าไร ตอนนี้อาจจะแน่ใจแล้วว่าพระชายาขาทั้งสองคงรักษาไม่หาย"
ถึงได้ใช้กลอุบายถอนฟืนใต้กาต้มน้ำแบบนี้