ชีจิ่นใบหน้าเปื้อนน้ำตาดั่งดอกแพร์ต้องฝน ร้องไห้เสียจนน่าเวทนาหวั่นไหว
สาวน้อยข้างกายแอบมีสีหน้าเคร่งเครียดอยู่บ้าง ไม่รู้ว่ากลวิธีนี้จะได้ผลหรือไม่
ทว่าชีจิ่นไม่เคยสงสัยในเสน่ห์ของตนเองแม้แต่น้อย
หลายปีมานี้ นางรับมือชีอวิ๋นถิงไม่เคยพลาดสักครั้ง อยากให้ชีอวิ๋นถิงทำสิ่งใด ชีอวิ๋นถิงก็จะทำสิ่งนั้น
เฉกเช่นยามนี้ เพียงนางสั่งให้สาวน้อยรีบเก็บข้าวของจะอำลากรุงปักกิ่ง ชีอวิ๋นถิงก็ร้อนใจขึ้นมาทันที จิกข้อมือนางไว้แน่น "อาจิ่น เจ้าออกจากที่นี่ไปแล้วจะไปไหนได้อีก?! เจ้าดูชีวิตที่เจ้าต้องทนอยู่นอกบ้านสักหน่อยสิ!"
เขาปวดร้าวใจยิ่งนัก "นางเพียงเป็นหนูในท่อระบายน้ำเท่านั้น จะมาเทียบกับเจ้าได้อย่างไร?"
น้ำตาชีจิ่นยิ่งไหลรินหนักขึ้น "พี่ใหญ่! ถึงยามนี้ เจ้ายังจะใช้คำพูดเช่นนี้มาหลอกข้าอีกหรือ? นางฆ่าหม่าม้าซู แต่ท่านปู่ท่านย่ากลับชี้กวางเป็นม้า เพื่อนางถึงขั้นตำหนิมารดา! พี่ลองคิดดูเองเถิด ว่าคิดจริง ๆ หรือว่านางเป็นเพียงหนูในท่อระบายน้ำ?"
สีหน้าชีอวิ๋นถิงหม่นหมองลง
จริงด้วย ตั้งแต่เขาจำความได้ ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่และชีเหล่าฟูเหรินไม่เคยตามใจและโปรดปรานผู้เยาว์คนใดถึงเพียงนี้มาก่อน
ชีหยวนเป็นคนเดียวเท่านั้น
แม้แต่เขาซึ่งเป็นซื่อจื่อแห่งจวนโหวในอนาคต ท่านโหวผู้เฒ่าก็ไม่เคยมีความอดทนถึงเพียงนี้มาก่อน
ยิ่งคิดเช่นนี้ หัวใจเขาก็ยิ่งอึดอัดขึ้น
คนเหล่านั้นล้วนถูกมนต์สะกดกันหมดแล้ว
ชีหยวนลงอาคมใส่พวกเขาหรือไม่?