ฟ้าดินจะลืมตาหรือไม่ ไป๋จื่อไม่รู้
แต่ไป๋จื่อรู้สึกว่า คุณหนูของตนนั้นย่อมมีดวงตาที่เฉียบคมและใจที่แจ่มชัดเป็นแน่
นางค่อยๆ ก้มลงเก็บก้อนหินก้อนหนึ่ง แล้วพลันขว้างไปทางจวนกั๋วกงว่า “ขว้างให้ตายพวกเจ้าคนหมาๆ นี่! ถุย!”
ชีหยวนหันมามองนางเล็กน้อย
ไป๋จื่อเอ่ยด้วยความเก้อเขิน “คุณหนู ข้าน้อยทนไม่ไหวจริงๆ คนพวกนี้ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”
ชีหยวนสีหน้าเรียบเฉย ส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่เป็นไร เอาตัวเจ้ามาก็เพื่อการนี้แหละ”
คราวที่แล้วที่ขว้างก้อนหินใหญ่ใส่โจวผิงก็ขว้างได้ดีไม่เบา
ก้อนหินก้อนหนึ่งถูกขว้างออกไป ก็ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ใหญ่
ราษฎรที่ก่อนหน้านี้ยืนอยู่ข้างๆ ชมดูความครึกครื้นอยู่นั้น จู่ๆ อารมณ์ก็ถูกจุดชนวนขึ้นมา
ชายคนตรงหน้าไม่หยุดโขกศีรษะร้องเรียกหาความเป็นธรรม ต่อให้ถูกบ่าวจวนกั๋วกงที่ดุร้ายราวหมาป่าเสือฉีกกระชาก ทุบตี แต่เขาก็ยังคงแข็งข้อร้องทุกข์ไม่หยุด จนกระทั่งหน้าผากเลือดไหล ก็ยังคงร้องไห้ขอให้ฟ้าดินลืมตา
ช่างน่าสงสารยิ่งนัก!
หากไม่มีความทุกข์อันใหญ่หลวง จะมีผู้ใดกล้าอย่างนี้เล่า?
บัดซบ!
ฆ่าภรรยาตนเองแล้วมาแย่งภรรยาคนอื่น โลกนี้มีคนไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?!
ไม่นานก็มีคนตะโกนขึ้นว่า “คนหมาๆ!”
ยังมีคนสาปแช่งตามอีกว่า “พานจินเหลียน! ฆ่าอู่ต้าหลาง แล้วแต่งงานกับซีเหมินชิ่ง ยังร่วมมือฆ่าอู๋เยวียนเหนียงอีก ชู้รักกับหญิงแพศยา สองนังแพศยา!”