ฮั่นเยว่เอ้อหน้าซีดเผือด ในใจทั้งเกลียดทั้งกลัวชีหยวนเป็นที่สุด
หญิงผู้นี้ช่างกระทำเรื่องแปลกประหลาดเอาเสียเหลือเกิน!
นางร้องไห้พลางอธิบายกับอ๋องฉีว่า "ฝ่าบาท หนังสือเหล่านี้ หาใช่ข้าพเจ้าเป็นคนเขียนไม่! ทั้งหมดหาใช่ของข้าพเจ้าไม่!"
อ๋องฉีได้ยินเช่นนั้น ก็เอาหนังสือทั้งหมดที่จินเป่าเก็บเข้ามาเมื่อครู่กางออกบนโต๊ะ ทรงเลิกคิ้วสบายๆ ตรัสว่า: "นี่เป็นลายมือของแม่เจ้าอยู่ดี"
ฮั่นเยว่เอ้อใจมันสั่นวูบ เกรงว่าอ๋องฉีจะทรงคิดว่านางทำเรื่องไม่รอบคอบจึงเกิดเรื่องนี้ขึ้น รีบอธิบาย: "ฝ่าบาท จดหมายฉบับนี้ไม่ใช่ข้าพเจ้าเขียนเป็นอันขาด เป็นชีหยวนปลอมแปลงขึ้น!"
การเคลื่อนไหวของอ๋องฉีหยุดชะงักไปขณะหนึ่ง ได้ยินคำจึงเงยพระพักตร์มองไปทางฮั่นเยว่เอ้: "เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นชี่ยวหยวนปลอมแปลง"
ทั้งนี้ จากหนังสือที่ส่งกลับมา ก่อนบนี้ เขายังคงเชื่อว่าชี่ยวหยวนมิใช่ผู้มีความสามารถอะไร
ฮันเยว่เอ้อขยี้ตา: "ฝ่าบาท วรามงบุรีตราส่วนตัวบนนี้ เป็นนางมองออกแต่เพียงแรกเห็น แล้วก็ไปเตือนโหวหย่งผิงและท่านโหวผู้เฒ่า ตอนแรกแม้กระทั่งโหวหย่งผิงกับท่านโหวผู้เฒ่ายังมองไม่ออกเลย!"
ตลอดทางนี้ ฮั่นเยว่เอ้อได้แต่ไตร่ตรองเสมอ ไปตรึกตรอง ว่าเกิดความผิดพลาดจากตรงไหนกันแน่
บทสรุปคือทุกอย่าง ทั้งหมดล้วนเกิดจากชี่ยวหยวน
หลายปีมานี้ที่นางอยู่ที่สกุลชี่ ล้วนสุขสงบมาโดยตลอด ไม่เคยมีผู้ใดกังขาในตัวตนของนางเลย
แต่นางแค่เข้าไปหาชี่ยวหยวนสองสามครั้ง พอลงมืออีกครั้งก็ถูกชักลากออกมาได้
เรื่องบังเอิญที่มากเกินไปเช่นนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ