ปู้อูโย่งเป็นขันทีใหญ่ประจำพระองค์ฮ่องเต้หย่งชาง คู่กับขันทีเซี่ย ต่างคนต่างดูแลฝ่ายนอกฝ่ายใน ไม่ก้าวก่ายกัน แต่ก็คอยหาเรื่องขัดแข้งขัดขากันอยู่เสมอ
ผู้ที่เคยดำรงตำแหน่งเป็นขันทีผู้ถือพู่กันแห่งสำนักซือลี่ รับหน้าที่เขียนอักษรแดงแทนองค์ฮ่องเต้ กลับไม่เคยรู้สึกหวาดหวั่นถึงเพียงนี้
ช่างน่าอึดอัดยิ่งกว่าแม่ตายเสียอีก!
พระสนมหลิวสิ้นพระชนม์แล้ว!
องค์ฮ่องเต้คงจะเสียสติเป็นแน่!
คืนนี้ผู้คนที่อยู่ที่นี่ คงมิอาจรอดพ้นไปได้แม้แต่คนเดียว!
เมื่อฮ่องเต้ทรงพิโรธ ย่อมมีศพนับหมื่นนับแสน วันนี้คนที่นี่จะเหลือรอดสักกี่คน ก็ไม่อาจคาดเดาได้
พระชายาหลิวทรงเลิกคิ้วด้วยความแปลกพระทัย ผินพระพักตร์รู้สึกสะใจอยู่ลึก ๆ แต่ก็อดสูดลมหายใจเย็นเยียบไม่ได้
นางนึกถึงเด็กสาวคนนั้น!
ชีหยวน!
ผู้ที่ช่วยเหลือพระนางไว้มากมาย คนที่พูดจาราวกับผู้ใหญ่ เป็นคนที่เข้าไปรักษาพระสนมหลิว แล้วตอนนี้พระสนมหลิวสิ้นพระชนม์ จะเกี่ยวข้องกับนางหรือไม่เล่า?!
หากเป็นเช่นนั้นจริง พระนางเหลือบมองฮ่องเต้หย่งชาง พระทัยเต้นตุบ ๆ พระพักตร์เริ่มเคร่งเครียดลง
ฮ่องเต้หย่งชางทรงพระพักตร์เรียบเฉย
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ตามความรักใคร่ที่ฮ่องเต้หย่งชางมีต่อพระสนมหลิว พระองค์ควรจะทรงพิโรธจนแทบจะกระโดดขึ้นมา ควรจะทรงร้อนพระทัย ควรจะทรงรีบเสด็จไปดูสถานการณ์ แต่บัดนี้ กลับยืนนิ่งสงบอยู่เพียงเท่านี้
พายุใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นภายใต้ความสงบนั้นต่างหากที่เป็นอันตรายถึงชีวิต
แม้แต่พระชายาหลิวยังอดขนลุกเกือบทั้งพระวรกายไม่ได้
กำลังจะเอ่ยปาก
ฮ่องเต้หย่งชางก็ทรงจ้องไปที่ไล่เฉินหลงที่เดินตามเข้ามา: "จับไอ้ตาอัณฑะแก่ที่พูดเหลวไหลตัวนี้ออกไปทุบให้ตาย! กล้าสาปแช่งพระสนมถึงเพียงนี้ ตายซะยังไม่หายแค้น!"