ชีหยวนอุทานด้วยความประหลาดใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "ท่านพ่อ ข้าน้อยไม่กล้าแย่งตำแหน่งของน้องหญิง! เพียงได้กลับมา ข้าน้อยก็อิ่มใจสุดประมาณแล้ว..."
นางประหนึ่งกระต่ายน้อยที่ตกใจกลัว ดูแล้วง่ายต่อการควบคุมและบงการยิ่งนัก
เห็นนางเป็นเช่นนี้ ชีเจิ้นที่สูญเสียลูกสาวที่เลี้ยงดูมานับสิบปีก็รู้สึกโล่งใจขึ้นไม่น้อย จึงโบกมือให้นางนั่งลง
จากนั้นเขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "มิใช่ความผิดของเจ้า นางใจสูงเกินตัว จริง ๆ ก็ไม่สมควรอยู่ต่อในสกุลนี้อีกต่อไป"
เว้นจังหวะครู่หนึ่ง ชีเจิ้นก็ตบโต๊ะดังปัง เห็นชีหยวนลืมตามองมาทางตน จึงเอ่ยเสียงหนักแน่น "จากนี้ไป เจ้าคือบุตรสาวผู้สูงศักดิ์ที่สุดของสกุลชี เป็นตัวแทนหน้าเป็นตาของสกุลชี เข้าใจหรือไม่!?"
ชีหยวนเข้าใจถึงความรู้สึกของชีเจิ้นในยามนี้เป็นอย่างดี
เขาอุปการะชีจิ่นมานับสิบปี หากชีจิ่นเป็นเพียงคนธรรมดา ก็คงไม่เป็นไร เสียไปก็เสียไป
แต่ชีจิ่นคือกุลสตรีชั้นเยี่ยมที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง
ชีเจิ้นต่างหากที่ตั้งความหวังไว้กับนาง
อย่างน้อยเขาก็ตั้งใจจะยกนางให้กับเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางชั้นสูง
ชีจิ่นคือสินค้าที่ถูกห่อหุ้มไว้อย่างแพรวพราว ถูกสกุลชีบรรจงวางไว้ในกล่องอันวิจิตร รอคอยราคาที่เหมาะสม
น่าเสียดายที่นางเองไม่อาจอดทนได้ ตกที่นั่งลำบากเพียงชั่วคราวถูกไล่ออกจากสกุลชีไปยังเรือนพัก ก็ก่อเรื่องยั่วเย้า ชีอวิ๋นถิง เสียแล้ว