แม้แต่ชีจิ่นเองก็ยังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางถอยหลังไปหลายก้าว
นางเอามือปิดปาก มองชีหยวนด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ: “เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเจ้านะ! เจ้ากล้าลงมือกับเขาได้ลงคอหรือ?!”
......
ชีหยวนส่งสายตาที่ซับซ้อนกลับไปให้นาง แล้วเลิกคิ้วขึ้นนับรูบนตัวของชีอวิ๋นถิง ถอนหายใจเบา ๆ พลางยิ้มอย่างมีความหมาย: “ยามเกิดเรื่องเขาก็เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของข้า แต่ตอนที่เจ้าใช้เขาเป็นเครื่องมือ เขาก็เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเจ้าเช่นกันใช่หรือไม่?”
พี่ชายแท้ ๆ อะไรกัน?
ถุย!
ชาติก่อนนางทำผิดสิ่งใดกันเล่า?!
นางต้องทนทุกข์ทรมานนานับประการ คิดว่าถูกตระกูลโหวรับกลับไปแล้วจะพ้นทุกข์ คิดว่านับแต่นี้จะมีญาติพี่น้องให้พึ่งพา
แต่สิ่งที่รอรับนางอยู่นั้นคือสิ่งใด?!
คือคำว่านังแพศยา พวกชาติชั่วที่ชีอวิ๋นถิงไม่เคยห่างจากปาก
คือฝ่ามือของชีอวิ๋นถิง คือความเย็นชา ห่างเหิน และความระแวงของนางหวัง
พวกเขาตอกย้ำนางด้วยการกระทำทุก ๆ วันว่า นางไม่คู่ควร นางไม่เป็นที่ต้อนรับ
กระทั่งชีจิ่นล้มลงเองแต่กลับใส่ร้ายว่านางผลัก แล้วชีอวิ๋นถิงก็หักขานางตรง ๆ
ความเจ็บปวดจากขาที่หักนั้น นางจดจำไปชั่วชีวิต
ที่นางวิงวอนขอให้ชีอวิ๋นถิงเชื่อนางนั้น ความอับอายและความเจ็บปวดยังคงปรากฏชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
บาดแผลบางอย่างแม้จะกั้นด้วยภพชาติ แต่ก็ไม่มีวันเลือนหาย
แล้วชีอวิ๋นถิงกับชีจิ่นคิดเพียงแค่จะเอาขานางเท่านั้นหรือ?
พูดอีกนัยหนึ่ง เพียงแค่วันนี้นางพลาดท่าถูกพวกเขาวางยาพิษจนสูญเสียความสามารถในการป้องกันตัว นางก็จะต้องซ้ำรอยชาติก่อน ถูกสองคนนี้หักขาอีกครั้ง