ปาเป่ากับลิ่วจินทั้งคู่เหงื่อแตกพลั่ก หลังจากเข้าย่านแดนอานฮุย พวกเขาก็พบว่าองค์อ๋องฉีไล่ตามกระชั้นขึ้นทุกขณะ หลายครั้งเกือบจะถูกตามมาทันเอาติด ๆ
พอหลบเลี่ยงไปได้อีกครั้ง ปาเป่าอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อบนหน้าผาก พูดด้วยความหวาดหวั่นพริ้ว ๆ ว่า "ข้าตกใจแทบแย่อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะบ้าหรือเปล่า ไล่ตามกระชั้นได้ถึงเพียงนี้?"
ทั้งที่ช่วงครึ่งทางแรก ๆ พวกเขายังตามกันมาอย่างเนิบช้าอยู่ด้านหลังเลย
แต่ภายหลังกลับยิ่งไล่ตามกระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ
สีหน้าของลิ่วจินกลับเคร่งขรึมลงกว่าเดิมมาก
เขาไม่มีความคิดจะพูดหยอกล้ออีกแล้ว หันไปมองคนตรงหน้า แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "ไม่สิ... คงไม่ใช่เพราะบ้า หากแต่เป็นเพราะจับพิรุธได้แล้วต่างหาก"
พอพูดคำนี้ออกมา ปาเป่าที่กำลังดื่มชาอยู่ก็พ่นชาออกมาหมดปากทันที
แล้วถามด้วยความขนหัวลุกว่า "เป็นไปไม่ได้น่า?! ตลอดทางนี้ ข้าแอบซ่อนตัวดีจะตายไป!"
เขารับหน้าที่สวมเสื้อคลุมของชีหยวนแสร้งเป็นนาง ยอมรับว่าทุ่มเทสุดฝีมือแล้ว ถึงแม้จะสู้คุณหนูใหญ่ชีตัวจริงในเรื่องความอดทนไม่ได้ก็เถอะ แต่ก็ไม่ด้อยไปนักหรอกนะ
แล้วองค์อ๋องฉีจะจับพิรุธได้ได้อย่างไรกัน?
ลิ่วจินส่ายหน้าเผยสีหน้าครุ่นคิด "ก็ไม่แน่อะไร แล้วจะอธิบายการที่เขาไล่ตามกระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไรเล่า?"
เขาถอนหายใจ "ให้คนไปสืบดูหน่อย ดูว่าแท้จริงเป็นอย่างไร จะได้วางใจได้บ้าง"
อันที่จริงชีหยวนเคยสั่งไว้ก่อนแล้วว่าสามารถปิดบังองค์อ๋องฉีได้นานแค่ไหนก็ปิดบังไป ถึงตอนปิดบังไม่ได้ ก็ต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าให้พร้อม