เด็กหญิงนิสัยเสียผู้นี้ ช่างรู้จักแสร้งทำเป็นดีนัก!
ชีอวิ๋นถิงราวกับวัวกระทิงที่ถูกยั่วให้โมโห ยามที่ชีหยวนดึงแขนเขาไว้เมื่อครู่ ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
เขาชี้นิ้วไปทางชีหยวนแล้วพูดกับชีเจิ้นว่า “ท่านพ่อ! ท่านควรตรวจสอบนางให้ดีเสียที นางอยู่ข้างนอกนั่นมากว่าสิบปี ใครจะรู้ว่านางเป็นคนเช่นไร ไปคลุกคลีกับใครมาบ้าง?”
ถ้อยคำช่างหยาบคายราวกับจะบอกว่าชีหยวนไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายจนมีปมในใจ คล้ายกับฐานะของนางไม่น่าไว้วางใจ
ชีจิ่นสูดจมูกเบา ๆ ราวกับจะเติมเชื้อไฟ “พี่หญิง พี่ พี่รู้วิชายุทธ์หรือไม่? ข้าเห็นพี่ดึงพี่ชายจนล้มลงเมื่อครู่นี้...”
นางหวังสีหน้าเปลี่ยนเป็นซับซ้อนด้วยความสงสัย จ้องมองชีหยวนไม่วางตา ในใจอดไม่ได้ที่จะหวาดระแวงขึ้นมา
นางปลอบใจตัวเองว่า สิ่งนี้ก็มิอาจหลีกเลี่ยงได้ อาจิ่นเป็นลูกสาวที่ตนเลี้ยงดูมาด้วยมือของตนเอง ส่วนอวิ๋นถิงก็เป็นบุตรชายหัวปี เลือดเนื้อเชื้อไขของนางเอง
แม้จะเปรียบเสมือนเนื้อทั้งฝ่ามือและหลังมือก็เป็นเนื้อเดียวกัน แต่เนื้อบนฝ่ามือกับหลังมือก็ยังมีบางส่วนหนากว่าบางส่วน
ชีหยวนมองพวกเขาคนแล้วคนเล่า แล้วหันไปคุกเข่าลงตรงหน้าชีเจิ้น
นางยื่นมือออกไปให้ชีเจิ้นดู “ท่านพ่อ ลูกเติบโตมาพร้อมพ่อแม่บุญธรรมในชนบท ต้องหักฟืน หาบน้ำ ดูแลไร่นา ปีใหม่เทศกาลยังต้องช่วยชำแหละหมู ดังนั้นจึงมีแรงมากกว่าคนทั่วไปสักหน่อย ก็สมเหตุสมผลมิใช่หรือ?”
ฝ่ามือนางเต็มไปด้วยรอยด้าน มือคู่นี้ แตกต่างจากมือของชีจิ่นที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างสุขสบาย ไม่เคยต้องทำงานหนักเลยแม้แต่น้อย