นางรีบส่งสารไปหาเซียวอวิ๋นถิงทันที
เซียวอวิ๋นถิงก็กำลังจะมาหานางพอดี พอเห็นนาง คำแรกที่เขาพูดก็คือ “ไว้ใจไล่เฉินหลงไม่ได้แล้ว เขาถูกย้ายไปประจำที่กองบัญชาการทหารซานซี รับผิดชอบสืบสวนคดีการตายของข้าหลวงตรวจการ และคนสนิทของเขาก็ถูกปู้อู๋ยงตัดกำลังไปหมดแล้ว”
เรื่องเขาฉือซานทำให้ปู้อู๋ยงโกรธมาก
คนบ้าคนนี้ทำอะไรไม่คิดถึงผลแล้ว มิฉะนั้น ด้วยภูมิหลังของไล่เฉินหลงที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ทำเรื่องได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
ยิ่งเป็นเช่นนี้ เซียวอวิ๋นถิงก็ยิ่งเป็นห่วงชีหยวน
สำหรับไล่เฉินหลงที่อยู่แค่ชายขอบของเหตุการณ์ ปู้อู๋ยงยังโกรธได้น่ากลัวถึงเพียงนี้ แล้วกับชีหยวนล่ะจะขนาดไหนกัน?!
เขากลัวจริง ๆ ว่าปู้อู๋ยงจะมีวิธีจัดการกับชีหยวน
ดังนั้นเขาอดไม่ได้ที่จะพูดเสียงเบา “ข้าจัดการให้เจ้าออกเมือง ออกจากเมืองหลวง ไปเขาเหมาซาน หรือเขาหงอหูซานก็ได้”
หลบไปสักพัก รอให้เขาจัดการไอ้ขันทีบัดซบนั้นเสร็จแล้วค่อยกลับมา
ชีหยวนไม่แสดงท่าทีเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย กลับถามตรง ๆ ว่า “ฝ่าบาทมั่นใจหรือว่า หม่อมฉันหลบไปสักพักแล้วจะฆ่าปู้อู๋ยงได้?”
นางคิดอย่างรวดเร็ว แล้วก็ส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบา ๆ “ไม่ หม่อมฉันหากหายตัวไปจากสายตาผู้คนในยามนี้ กลับจะตายเร็วยิ่งกว่า ไอ้ขันทีบัดซบนั้นมีคนใช้ในมือมากเกินไป ฝ่าบาท ฝ่าบาทมั่นใจได้หรือว่าหม่อมฉันจะไปถึงเขาเหมาซานหรือเขาหงอหูซานอย่างปลอดภัย?”