เซียวอวิ๋นถิงไม่เหมือนชาติก่อนแล้ว
การเปลี่ยนแปลงนี้ ชีหยวนพบมาแต่เนิ่นนาน
แต่ทว่า กลับมิได้ใส่ใจ และมิได้คิดจะใส่ใจ
แผ่นดินหล้านั้นกว้างใหญ่ไพศาล หาใช่มีเพียงความรักใคร่ที่ควรใส่ใจไม่
นางสัมผัสได้ถึงความชอบที่เซียวอวิ๋นถิงมีต่อนางในชาตินี้
แต่ทว่า ชอบนั้นไร้ประโยชน์ เท่าไรก็ไร้ประโยชน์ ต้องต่างฝ่ายต่างชอบจึงจะเกิดประโยชน์
ต่างฝ่ายต่างชอบก็ยังไร้ประโยชน์ สิ่งที่นางต้องการคือความโปรดปรานที่มั่นคงไม่สั่นคลอน ต้องการคือการเลือกที่มุ่งมั่นไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ทว่า สิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เซียวอวิ๋นถิงให้ไม่ได้
นางรู้ดีว่าเซียวอวิ๋นถิงคือดอกไม้งามที่สุดที่นางจะได้พบพาน
แต่ทว่า ความชอบมิได้จำเป็นต้องได้ครอบครอง เห็นดอกไม้เบ่งบานก็ดีแล้ว เหตุใดต้องกังวลว่าดอกไม้จะร่วงสู่บ้านใครเล่า
นางควบม้าอย่างรวดเร็ว สิ่งเหล่านี้ทิ้งไว้เบื้องหลังไกลลิบ นางยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ยังมีปณิธานอีกมากที่ยังไม่สัมฤทธิ์ผล
หาได้มีเวลามาใส่ใจเรื่องเหล่านี้ไม่
เซียวอวิ๋นถิงยืนอยู่ ณ ที่เดิมเป็นเวลานาน
ในที่สุดเขาก็มองเห็นหัวใจของตนเองชัดเจน แต่ในเวลาเดียวกันก็เข้าใจหัวใจของชีหยวนได้อย่างแจ่มแจ้ง
นางเป็นผู้ที่ฉลาดปราดเปรื่องและละเอียดอ่อนเพียงใด เขาไม่เชื่อว่านางจะมองไม่เห็นความพิเศษที่เขามีต่อนาง
แต่ทว่า ทุกครั้งที่นางเลือกที่จะหลบเลี่ยง
ปาเป่ากำมือเมล็ดแตงโมในมือ ทิ้งลงบนพื้น สลัดเศษเมล็ดแตงโมที่ติดอยู่ตามตัวออก ยื่นมือไปทางลิ่วจิน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิสามส่วนและทีท่ายั่วโมโหอีกเจ็ดส่วน : "ยี่สิบตำลึงเงิน ขอบคุณที่อุดหนุน"