แม้กระทั่งเช่นนั้น กั๋วกงฉู่ก็ยังไม่อาจยอมรับได้ว่าบุตรชายผู้มีชีวิตของตนนั้นได้จากไปอย่างแท้จริง
เขาสบปากแน่นจ้องมองหวงเหวินจวิ้นที่อยู่เบื้องหน้า เปลี่ยนท่าทางบนเก้าอี้ แล้วเอ่ยถามอย่างเย็นชา "เช่นนั้น ศพบุตรชายข้าอยู่ที่ใด?"
เพียงเอ่ยถึงคำว่าศพ แก้มของเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที
บุตรชายคนนี้ได้มามิใช่เรื่องง่าย ตลอดมาคอยทะนุถนอมดูแล ยิ่งไปกว่านั้นเพื่อให้เขาได้มีอนาคตอันสดใส ถึงกับยกให้เป็นบุตรของภรรยาเอก เพื่อให้เขาได้สืบทอดจวนกงกั๋วฉู่ได้อย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม
การทุ่มเทเพียรสร้างมาหลายปีต้องพังทลายลงเพียงชั่วพริบตา สำหรับเขาแล้ว ไม่มีสิ่งใดเจ็บปวดยิ่งไปกว่านี้อีกแล้ว
หวงเหวินจวิ้นเริ่มรู้สึกเสียใจที่มาถึงจวนกงกั๋วแล้ว
เขาทำอาชีพองครักษ์คุ้มกันมาหลายปี ตามปกติควรจะได้เป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจในสาขาย่อยแล้ว แต่เพื่อนร่วมรุ่นเดียวกัน ต่างแยกย้ายกันตั้งหลักแหล่งของตนเอง พวกที่ไปไม่ถึงไหนก็กลายเป็นผู้ที่ตัดสินใจได้ในสาขาย่อยเช่นกัน
มีเพียงเขาเท่านั้น ที่แม้แต่จะได้เป็นหัวหน้าองครักษ์คุ้มกัน ก็ยังต้องอาศัยการอ่อนอาวุโสค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นไปทีละนิด
ภายนอกเขาแสร้งทำเป็นวางเฉยไม่แยแส แต่แท้จริงแล้วกลับคั่งแค้นอยู่ในใจเสมอมา รอคอยโอกาสที่จะได้ทะยานขึ้นสู่ที่สูงเพียงครั้งเดียว
สำหรับเขาแล้ว การได้เป็นคนชั้นสูง คือสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดชีวิต
เช่นนั้นเอง วันแรกที่ชีหยวนมาจ้างเขา เขาก็ทุ่มเทความสนใจให้กับนายจ้างผู้ยิ่งใหญ่รายนี้เป็นอย่างมาก