หัวใจขององค์หญิงลั่วชวนราวกับพลิกคว่ำเครื่องปรุงรสทั้งห้า
นางมีชีวิตมาขนาดนี้ เพิ่งจะมาถึงบัดนี้เองที่เข้าใจว่าความรู้สึกที่เรียกว่ารสชาติหลากหลายปนเปกันนั้นเป็นเช่นไร
แต่แรกนางยังคิดว่าชีหยวนเป็นกระต่ายน้อยขาวที่ใครจะย่ำยีก็ได้ แต่บัดนี้เมื่อนางนึกทบทวนได้ ก็เข้าใจแล้ว กระต่ายน้อยขาวอะไรกัน?
นางคือหมาป่าหนึ่งตัวต่างหาก!
ทั้งยังเป็นหมาป่าที่นัยน์ตาเป็นประกายเขียววาว
เมื่อคิดมาถึงตอนนี้ องค์หญิงลั่วชวนก็เข้าใจว่า ก่อนหน้านี้ที่ชีหยวนเอ่ยชื่อต้องการจะเปรียบกับหลิวหมิงจูก่อน คงได้เตรียมแผนการทั้งหมดไว้พร้อมแล้วแต่แรก
นางไม่รู้ว่าหลิวหมิงจูกับชีหยวนมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน
แต่ชีหยวนชนะอย่างเด็ดขาดสิ้นเชิง
อัญมณีล้ำค่าแห่งเมืองเซิ่งจิง?
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คำเรียกขานนี้จะไม่มีวันดำรงอยู่อีกต่อไป
ชีหยวนเป็นผู้ทำลายอัญมณีล้ำค่าแห่งเมืองเซิ่งจิงที่สกุลหลิวปั้นแต่งขึ้นมาด้วยมือของนางเอง
ผลสะท้อนจากเรื่องนี้ไกลยิ่งกว่าที่คิด
ที่หลิวหมิงจูแพ้การแข่งขันนั้นไม่สำคัญเท่าไรนัก การแข่งขันเพียงเท่านั้น ชนะแพ้เป็นเรื่องธรรมดา ขอเพียงเวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่ง ก็จะไม่มีใครจำเรื่องนี้ได้อีก
แต่หลิวหมิงจูแพ้ไม่เป็น กลับแก้แค้นต่อหน้าธารกำนัล ตีขาม้าของชีหยวนจนหัก ทำให้ชีหยวนตกม้า
นี่เป็นปัญหาเรื่องคุณธรรมจิตใจแล้ว
ที่เลวร้ายที่สุดคือ นางแก้แค้นก็ไม่สำเร็จ กลับทำให้ชีหยวนได้อวดทักษะการขี่ม้าอันสูงส่งต่อหน้าผู้คนอีกครั้ง รุ่งโรจน์ยิ่งนัก
ตามมาติด ๆ คุณหญิงหลิวใหญ่ก็เสียสติ ต่อว่าต่อขานกับชีหยวนต่อหน้าธารกำนัล