แม่จางควบม้าอย่างเร่งรีบกลับมายังเมืองหลวง
นางหวัง ฮูหยินโหวหย่งผิง ตรวจดูบัญชีที่คฤหาสน์ชนบทส่งมา เสร็จแล้วกำลังจะยกชาขึ้นดื่ม ก็ได้ยินเสียงของชีอวิ๋นถิง คุณชายใหญ่ดังมาจากด้านนอก
นางจึงวางถ้วยชาลงทันที มองดูชีอวิ๋นถิงที่เพิ่งเดินเข้ามา "เห็นเจ้าเร่งรีบเช่นนี้ ไปทำอะไรมา ถึงได้กลับมาเวลานี้?"
ลูกหลานสกุลชีนับลำดับแยกตามชายหญิง ชีอวิ๋นถิงเป็นบุตรคนแรกของนางหวัง เป็นหลานชายคนโตที่สืบเชื้อสายสายตรง ทุกคนในครอบครัวต่างทะนุถนอมเขาดั่งแก้วตาดวงใจ
ชีอวิ๋นถิงอยู่ต่อหน้ามารดาเป็นตัวของตัวเองอย่างยิ่ง ยิ้มแล้วหยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นมาชิ้นหนึ่งกินเข้าไปหนึ่งคำ ก่อนจะเอ่ย "วันนี้ข้าไปชมงิ้วประเมินที่เฉินซิ่วโหลวกับเพื่อนๆ มา"
"น้องสาวเจ้าจะกลับบ้านวันนี้ เจ้ายังมีอารมณ์ไปชมงิ้วอีกหรือ?" นางหวังขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจ "ในฐานะพี่ชาย เจ้าควรจะไปรับนางด้วยตนเองสิ!"
ชีอวิ๋นถิงดูถูก ยกมุมปากอย่างไม่แยแส "ท่านแม่ ให้ข้าไปรับเด็กบ้านนอกคนนั้นกลับมา ท่านไม่อยากให้เด็กที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างคนนั้นตกใจตายหรือ?"
เขาดูถูกน้องสาวคนนี้มาก ปรบมือแล้วลุกขึ้นยืน "ไม่กลัวว่าเด็กคนนั้นจะรับบุญไม่ไหวหรือ? เอาล่ะ ลูกยังมีการบ้านอยู่ ขอตัวกลับห้องก่อน"
เห็นเขาไม่ใส่ใจเช่นนี้ นางหวังโกรธจนปวดหัว "บัดซบ! ยังไงนางก็คือน้องสาวแท้ๆ ของเจ้า เจ้าห้ามเรียกนางว่าเด็กบ้านนอกปากต่อปากเป็นอันขาด!"
สีหน้าชีอวิ๋นถิงเย็นชาลงทันที "นางไม่ใช่! น้องสาวของข้าคืออัญมณีแห่งเมืองหลวง! เป็นหญิงงามที่เชี่ยวชาญทั้งพิณหมากรุกพู่กันระบายสี! นางเป็นใครกัน? มีเพียงท่านแม่เท่านั้นที่เห็นความสำคัญของนาง!"