แต่ก่อนนางมักรู้สึกว่าการทำเช่นนี้โหดร้ายเกินไป
แต่บัดนี้ลองคิดดู บางทีอาจเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ
ไม่ได้ใกล้ชิดกับนางหวังมากนัก ไม่ได้ใกล้ชิดกับชีอวิ๋นถิงและชีจิ่นมากนักเช่นกัน
ฉะนั้นจึงไม่มีความผูกพันลึกซึ้งหรืออิทธิพลมากนัก
ชีหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “เช่นนั้นตอนนี้เขาก็โตขึ้นมากแล้ว ร่างกายดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่พยักหน้าตามความจริง “ย่อมดีกว่าตอนเด็กมาก”
ตอนเด็ก พวกเขาล้วนสงสัยนักว่าเด็กคนนี้จะเติบโตเป็นปกติได้หรือไม่
บางครั้งจิตใจคนเราก็ซับซ้อนยิ่งนัก
ดั่งที่ปฏิบัติต่อชีอวิ๋นเจิน พวกเขามิได้ให้ความสำคัญหรือ?
หามิได้ ทว่าเมื่อเผชิญสิ่งที่ลิขิตไว้ว่าต้องสูญเสีย คนเรามักจะจงใจหลีกเลี่ยงการทุ่มความรักและความคาดหวังมากเกินไป
เมื่อเป็นเช่นนี้ สิ่งที่รู้อยู่แล้วว่าต้องสูญเสีย พอสูญเสียจริง ๆ ก็คงไม่เศร้าโศกถึงเพียงนั้น
ชีหยวนจึงเลิกคิ้วขึ้น “ในเมื่อดีกว่าแต่ก่อนมากแล้ว ก็รับกลับมาเถิด”
ครั้งนั้นที่นางกล่าวว่าหากชีอวิ๋นถิงไม่ไหวก็เปลี่ยนคนใหม่ ก็พูดออกมาอย่างจริงจัง
ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่เองก็คิดเช่นนี้
ตำแหน่งขุนนางย่อมต้องตกเป็นของสายใหญ่ สายใหญ่ยังมีบุตรสายตรงอยู่ ไม่ว่ามองจากด้านใดก็สมควรอบรมบ่มเพาะให้ดี
เขาจึงตอบตกลง “ข้าจะส่งหลิวจงกับอาสองของเจ้าไปด้วยตนเอง รับอวิ๋นเจินกลับมา ครอบครัวเราจะได้ฉลองปีใหม่กันอย่างสุขสบาย”
ชีหยวนอืมรับคำหนึ่งครั้ง แล้วหันหลังจะเดินจากไป