ราวกับว่ามีเสียงฟ้าร้องคำรามลอยผ่านไปบนฟ้า
นางหวังมือเท้าเย็นเฉียบ นิ้วชี้ไปที่ชีหยวน พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
นางทะเลาะกับครอบครัวฝ่ายพ่อจริง ๆ อย่างไม่มีความสุข
ปีนั้น การแต่งงานครั้งนี้ จริง ๆ แล้วไม่ใช่นาง แต่เป็นของพี่สาวแท้ ๆ ของนาง
แต่นางหลงรักชีเจิ้นตั้งแต่แรกพบ จึงใช้ความตายมาข่มขู่ ขอร้องให้ท่านพ่อเปลี่ยนป้ายวันเดือนปีเกิด ยึดการแต่งงานครั้งนี้มาเป็นของตนเอง
เรื่องนี้ ไม่มีใครรู้
ท่านยายหวังและคนในสกุลหวังจะไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอก
นางก็ยิ่งไม่!
เหตุใดชีหยวนถึงรู้ได้เล่า?!
“เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?” นางเบิกตากว้าง ชี้ไปที่ชีหยวนถามด้วยเสียงสั่น
ชีหยวนสีหน้าเย็นชาชี้ไปที่ใบหน้าของตนเอง: “อย่างไร? ใบหน้านี้พิสูจน์ไม่ได้หรือ? คุณนาย ข้าเคยเคารพท่านในฐานะผู้ใหญ่ ดังนั้นคำพูดเหล่านี้ เมื่อก่อนข้าจึงไม่พูด”
นางหวังจิกชายเสื้อของตนเอง รู้สึกหายใจแทบไม่ทัน
แต่ชีหยวนกลับฉุดข้อมือนางไว้ สีหน้าหมองคล้ำจ้องมองนาง: “แต่ตอนนี้ ข้าเห็นว่าแม้แต่การนับท่านเป็นผู้ใหญ่ก็ทำไม่ได้แล้ว เหตุใดชีจิ่นจึงเนรคุณไร้ยางอาย ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น ชีอวิ๋นถิงเหตุใดจึงหยิ่งยะโส ไม่มีใครอยู่ในสายตา เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด? เพราะว่าคานบนไม่ตรง คานล่างย่อมเอียงตาม!”
ต้นไม้อ่อนแอ ลำต้นก็ไม่ตรง ปลายย่อมเอนเอียง!
นางหวังสีหน้าซีดเผือด รู้สึกเหมือนหัวใจถูกใครบางคนบีบไว้ หายใจไม่ออก หัวใจเต้นแรง