เซียวอวิ๋นถิงไม่รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น
เขาปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาพร้อมส่ายหน้า: "เสด็จย่า เสน่ห์มีคนที่ชอบอยู่แล้ว เช่นเดียวกันก็เป็นคนที่รู้จักกันดีมาตั้งแต่เด็ก"
.....
ฮองเฮาเฟิงจ้องมองหลานชายคนนี้อย่างพิจารณา
อันที่จริง ตั้งแต่วันที่ส่งเขาออกไป ฮองเฮาเฟิงก็รู้ดีว่าเด็กคนนี้จะเติบโตเป็นเช่นไร ย่อมต้องเป็นไปตามชะตาฟ้าลิขิต
แต่ทว่า ฟ้าดินก็เมตตาตระกูลเฟิงและนางเป็นอย่างยิ่ง เซียวอวิ๋นถิงไม่เหมือนไท่จื่อที่ทั้งอ้วนและขี้โรค เขาสูงใหญ่และงดงาม ดุจลำไยที่พลิ้วไหวตามสายลม ร่างกายตั้งตรงเป็นนิจ บ่าไหล่กว้างเอวคอด แลดูแล้วชวนให้ผู้คนเอ็นดูยิ่งนัก
และที่สำคัญที่สุด เขาไม่เพียงเฉลียวฉลาดและฝีมือยุทธ์แข็งแกร่ง ยังเชี่ยวชาญในการวางแผน ยืดหยุ่นได้ทั้งขึ้นทั้งลง นับตั้งแต่เขากลับมา ฮ่องเต้หย่งชางก็โปรดปรานหลานชายคนนี้เป็นอย่างยิ่ง
มิเช่นนั้นแต่แรกก็คงไม่ส่งคดีทุจริตการขนส่งทางน้ำให้เซียวอวิ๋นถิงจัดการ
บัดนี้ยิ่งพาเซียวอวิ๋นถิงติดตัวไปสอนอยู่เนืองนิตย์
ความโปรดปรานที่พระองค์มีต่อไท่ซุนนั้น ผู้คนต่างเห็นประจักษ์แก่ตาทั่วกัน
ยิ่งเป็นเช่นนั้น ฮองเฮาเฟิงก็ยิ่งอยากให้เฟิงไฉ่เวยแต่งงานกับเขาให้จงได้
เพราะตระกูลเฟิงในช่วงหลายปีมานี้ ลำบากเหลือเกิน
ตำแหน่งโหว่อันเนื่องด้วยพระกรุณาในตอนนี้ เป็นเพียงตำแหน่งที่ได้มาจากการเฉิงเอิน สามชั่วอายุคนผ่านไปก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
นางต้องทำสิ่งที่สมควรต่อท่านพ่อและพี่ชายที่จากไปแล้ว และต้องแสวงหาสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้พี่ชายแท้ ๆ ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว