นางยืนนิ่งราวกับต้นลำไยที่ทนทานต่อพายุฝนที่กำลังจะมาเยือน
แม้แต่องค์หญิงลั่วชวนก็ไม่อาจมองข้ามนางไปได้ จึงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม: "คุณหนูใหญ่ชี ต่างคนต่างฝึกซ้อม ท่านจะลองมาฝึกด้วยสักหน่อยหรือไม่?"
ชีหยวนส่ายหน้า
มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นทันที
หวังฉานและเซี่ยงหรงเดินมาถึงแล้ว พอได้ยินเสียงหัวเราะนั้น ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความไม่พอใจออกมา
โดยเฉพาะเซี่ยงหรง ที่เอ่ยถามตรง ๆ ว่า "เว่ยชิงหยาง เจ้าหัวเราะอะไร?"
ช่วงนี้เฟิงไฉ่เวยเขียนตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จพอดี เป็นบทสวดพระสูตร ที่ชื่อว่าบทว่าด้วยพระโพธิสัตว์มหาสถามปราปตะ ผู้ตรัสรู้พระนิพพานโดยเร็ว
เมื่อตัวอักษรตัวสุดท้ายวางลง เว่ยชิงหยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมแววตาเยาะเย้ย เอ่ยว่า "เปล่า ข้าแค่คิดว่า การรู้แจ้งมีก่อนมีหลัง วิชาแต่ละแขนงต่างมีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง คุณหนูใหญ่ชีขี่ม้าอาจจะเก่ง แต่เรื่องเขียนตัวอักษรนี้ ข้าเกรงว่าคงอย่าไปฝืนเลยดีกว่า"
ตระกูลเว่ยมีภูมิลำเนาอยู่ที่หยุนหนาน มีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับตระกูลเฟิง
ยามนี้จึงจำเป็นต้องใช้ใครสักคนเป็นบันไดเหยียบเพื่อเชิดชูชื่อเสียงให้เฟิงไฉ่เวย
นางกับชีหยวนไม่มีความแค้นอะไรกันเลย
แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการที่นางจะใช้ชีหยวนเป็นเครื่องมือเพื่อเอาใจเฟิงไฉ่เวย
เรื่องนี้ทุกคนในที่นั้นต่างรู้กันดี
องค์หญิงลั่วชวนไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง แม้พระชายาอ๋องโจวจะกำชับให้นางเอาใจเฟิงไฉ่เวย แต่อย่างไรนางก็ยังเป็นองค์หญิง จึงไม่ทำเรื่องที่ต่ำช้าเช่นการยกยอผู้มีอำนาจแล้วเหยียบย่ำผู้ต่ำต้อยแบบเว่ยชิงหยางเป็นแน่