ฮ่องเต้หย่งชางไร้หนทางกับธิดาคนนี้โดยสิ้นเชิง ทรงส่ายพระพักตร์แล้วจึงทรงคิดขึ้นได้ว่า "แล้วที่เจ้ากล่าวถึงชีหยวนนั้น เกี่ยวข้องอะไรด้วยเล่า?"
คนทั้งสอง ราวฟ้ากับดิน
หนึ่งคือจันทราบนฟ้าสูงสุด มิอาจเอื้อมแตะต้อง
อีกหนึ่งคือบุปผาริมทางธรรมดา รังได้ง่ายดายเพียงเอื้อมมือ
ชีหยวนมีดีอันใด ถึงได้อยู่ในความทรงจำขององค์หญิงเป่าหรงได้?
องค์หญิงเป่าหรงเม้มริมฝีปากราวกับฉงนสนเท่ห์ และราวกับใคร่รู้ใคร่เห็นอยู่มิใช่น้อย
นางเบิ่งดวงตาบริสุทธิ์สองข้าง เม้มริมฝีปากทอดพระเนตรฮ่องเต้หย่งชาง "เสด็จพ่อ เพคะ หม่อมฉันจำนางได้ มิใช่เพราะตัวนางเอง หากเพราะองค์หญิงใหญ่ท่านอาและอวิ๋นถิงต่างหากเพคะ"
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ พระพักตร์ฮ่องเต้หย่งชางก็คล้ำลง ทรงทำเสียง "อ้อ" แล้วตรัสถามอย่างหาความหมายมิได้ "ทั้งสองคนนั้นเกี่ยวข้องกันอันใดหรือ?"
"เสด็จพ่อไม่ทรงทราบหรือเพคะ?" คุณหนูใหญ่ชีเพิ่งกลับจากคฤหาสน์ชนบทนอกเมือง ผู้คนในสกุลล้วนมิได้โปรดปรานนาง แต่พอถึงงานเลี้ยงรับน้องกลับบ้าน องค์หญิงใหญ่ป้ากลับเสด็จลงมาจากเขาด้วยพระองค์เองเพื่อมาค้ำชูหนุนหลังให้นางเพคะ"
เรื่องนี้ฮ่องเต้หย่งชางมิได้ทรงทราบเป็นแน่
ราชกิจในราชสำนักก็เพียงพอให้ทรงวุ่นวายอยู่แล้ว
เรื่องครอบครัวเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ องครักษ์จินอีอาจล่วงรู้ แต่พวกเขาก็จัดแจงแยกหมวดหมู่ไว้เป็นอย่างดี หากไม่มีเหตุการณ์พิเศษใด ก็คงไม่นำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวาย
ดังนั้นเพิ่งทรงทราบในยามนี้ว่าองค์หญิงใหญ่เสด็จลงจากเขาแล้ว และยังทรงยกย่องชื่นชอบผู้เยาว์คนหนึ่งถึงเพียงนี้
ชั่วขณะนั้น พระทัยทรงคิดถึงสิ่งต่าง ๆ นานัปการ
องค์หญิงใหญ่แต่ก่อนปิดประตูไม่เสด็จออกมา ไม่ว่าพระองค์เสด็จไปตำหนักไป๋หยุนกวนกี่ครั้ง องค์หญิงใหญ่ก็ทรงหลบเลี่ยงไม่ยอมพบเสมอ
แต่องค์หญิงใหญ่กลับยอมออกนอกจวนเพื่อผู้คนสกุลชี
เพื่อชีหยวนจริงหรือ?