ที่จวนองค์อ๋องฉี องค์อ๋องฉีโมโหเทพหมอเซี่ยอีกครั้ง "เจ้าว่าตัวเป็นเทพหมออะไร? นานเท่านี้ เจ้าถวายการรักษาอะไรให้ข้า ถึงตอนนี้ข้าก็ยังไม่หายดี!"
ความอดทนของเขาพังทลายลงกับความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุกวันเขาปลอบใจตัวเองว่าอีกสองวันคงหาย
นี่คือเทพหมอนะ นี่คือหมอฝีมือเยี่ยมที่สุด!
อีกไม่นานเขาก็จะกลับมาเป็นปกติ อีกไม่นานก็จะเดินได้อีกครั้ง
แต่ทุกครั้งที่เต็มไปด้วยความหวัง สิ่งที่ได้กลับมาคือความผิดหวังที่ลึกยิ่งกว่า
เขาอดทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ต่อให้กั๋วกงฉู่แบกร่างป่วยมาห้ามปรามเขาอย่างหนักหน่วง ก็ไม่อาจหยุดความคลุ้มคลั่งของเขาได้
เทพหมอเซี่ยเองก็เริ่มทนไม่ไหวเช่นกัน เขาเกาศีรษะที่แห้งกร้านเป็นสังกะตังของตัวเอง พูดอย่างหงุดหงิด "ข้าก็พยายามสุดความสามารถแล้ว! ฝังเข็ม นวด ก็ลองมาหมด แต่พระขาของท่านหักท่อนกระดูก เส้นเอ็นก็เสียหาย มันไม่ใช่ว่ารักษาง่าย ๆ เสียหน่อย..."
เขาก็ไม่ได้ตบอกรับประกันตัวเองว่าสามารถรักษาให้หายได้สักหน่อย
อันที่จริงตอนแรกเขาก็พูดแล้วว่าขานี้เกรงว่าจะรักษาไม่หายโว้ย!
ไม่คิดว่าคนสูงศักดิ์พวกนี้จะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ยังพูดนักพูดหนาว่ารักษาไม่หายแล้วจะให้ไปเป็นเพื่อนลงโลง
สู้เข็มเดียวแทงให้ตายคามือไปเลยดีกว่า
องค์อ๋องฉีฟังไม่เข้าหู ยิ่งได้ยินเขาพูดว่ารักษายาก ก็ยิ่งคลุ้มคลั่งหนักขึ้น คว้าแจกันข้างกายปาใส่เทพหมอเซี่ยโดยไม่ยั้งคิด