พวกเขารุกเร้าชายฝั่งต้าโจวมาหลายปี ตั้งแต่ซานตง กว่างตง ฝูเจี้ยน เจ้อเจียง ชายฝั่งของต้าโจวยาวเกินไปนัก จึงมีจุดที่พวกเขาป้องกันไม่ทั่วถึงเสมอ
คลุกคลีกับทหารต้าโจวเหล่านี้มามาก อ๋องหวยเหลียงจึงมั่นใจในตัวเองเป็นอย่างยิ่ง
เพราะเหล่านักรบซามูไรของพวกเขา เมื่อสู้กับทหารต้าโจวเหล่านี้ โดยพื้นฐานแล้วหนึ่งคนสามารถสู้ได้สิบคน
แต่บัดนี้ ต่อหน้าเขา คนที่อยู่รายรอบล้วนเป็นนักรบที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี! กลับถูกคนเพียงคนเดียวเชือดคออย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
นักรบคนนั้นท่ามกลางแสงจันทร์ล้มลงอย่างไม่อยากเชื่อ
ในขณะเดียวกัน ทางอ้อมที่สามก็มีเสียงร้องที่คุ้นหูดังมาเช่นกัน
เป็นคนที่พวกเขาเพิ่งส่งไปตามหารถม้าที่หุบเขานั่นเอง!
ร้องขอชีวิตเป็นภาษาญี่ปุ่น!
อ๋องหวยเหลียงอดกลั้นไม่ไหวจริง ๆ จึงคำรามออกมาว่า "บัดซบ!"
แล้วยังกำชับลูกน้องเป็นภาษาญี่ปุ่นให้ตั้งสติรับมือศัตรู
ส่วนตัวเองก็คุมดาบซามูไรไว้อย่างระแวดระวัง สอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ
ในที่สุดเขาก็ได้เห็นใบหน้าที่จะจดจำไปชั่วชีวิต
บนใบหน้าของชีหยวนยังมีเลือดติดอยู่เล็กน้อย ตอนที่แล้วออกแรงไม่พอดี เชือดคอแรงไปหน่อย เลือดเลยกระเซ็นใส่หน้าเธอบ้าง
นางไม่กลัวเลือด อย่างน้อยชาติก่อนก็คลานฝ่าซากศพเป็นภูเขา เลือดเป็นทะเลมานานแล้ว
แต่เลือดที่เปื้อนหน้าเป็นเลือดของพวกญี่ปุ่นเหล่านี้ ทำเอาความสุขของนางลดลงไปบ้าง