ภายนอก หมอสู่น้อยเหล่านั้นกำลังลงไม้ลงมือสั่งสอนจิ้งคง ที่ขวางกั้นชีหยวนมิให้เข้าวัดเมื่อครู่
จิ้งคงกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น สองมือกอดศีรษะปกป้องอวัยวะสำคัญของตน เอะอะร้องเรียกศิษย์พี่อยู่ไม่ขาด แล้วคลานขึ้นมาคุกเข่าร้องขอชีวิต
แต่เพียงเขาลุกขึ้นได้ อีกคนหนึ่งก็ถีบเขาล้มลงอีกครั้ง พลางเอ่ยเสียงเย็นชา "ข้าก็ว่านะ เหตุใดหญิงสาวที่มาวัดนี้ถึงได้น้อยลงเรื่อย ๆ ที่แท้ก็มีหนอนบ่อนไส้อยู่ในหมู่พวกเรานี่เอง!"
จิ้งคงถูกทุบตีจนหน้ากลวงตาเขียว มุมปากและรูจมูกเลือดซิบ ๆ แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะเช็ด ดวงตาบวมจนแทบลืมไม่ขึ้น เริ่มโขกศีรษะลงกับพื้นไม่หยุด "เป็นความผิดของศิษย์น้องเอง ศิษย์น้องไม่กล้าทำอีกแล้ว ขอศิษย์พี่ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย ขอศิษย์พี่ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!"
"ไว้ชีวิตเจ้า?!" ผู้นำอีกคนหนึ่งคว้าด้ามธูปจากกระถางธูปข้าง ๆ ขึ้นมากำหนึ่ง แล้วพลิกคว่ำลงบนศีรษะของจิ้งคงทันที
จิ้งคงร้องโหยหวนออกมาอย่างเจ็บปวด ร่ำไห้คร่ำครวญกลิ้งไปมาบนพื้น
หมอสู่น้อยเหล่านั้นพากันหัวเราะร่วน
คนที่ใช้ธูปเผาอีกคนหนึ่งเอ่ยปรำปรา "พวกเรารู้กันอยู่แก่ใจ ว่าใต้เท้าคือคนที่มักเลือกหญิงงามที่สุดเก็บไว้ถวายท่านปู่บนยอดเขาเสมอ วันนี้ที่มาคนนี้งามนักจนพูดไม่ออก เห็นชัดว่าเป็นบุญตาแบบที่ยากจะพบได้ในรอบหลายปี เจ้ากลับกล้าปล่อยนางไปได้ลงคอ?"
อีกคนหนึ่งเอ่ยเยาะเย้ยอย่างไม่เป็นมงคล "คงเป็นเพราะบวชมาหลายปี เลยคิดไปเองว่าตนเป็นพระจริง ๆ กระมัง ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"