เซียวอวิ๋นถิงรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด
ในคำบอกเล่าของชีหยวน อ๋องฉีเป็นคนโหดร้ายป่าเถื่อน และอ๋องฉีเองก็เป็นศัตรูของชีหยวนด้วย
แล้วเหตุใดอ๋องฉีกลับลงมือกับชีหยวนไม่ลงเล่า?
ต้องรู้ว่า อย่าว่าแต่เรื่องชาติภพก่อนอันเลื่อนลอยนั้นเลย
เพียงแค่ระยะหลังนี้ ชีหยวนก็ให้ชีเจิ้นจับตัวฮั่นเยว่เอ้อ ทำให้อ๋องฉีเสียหน้าไปใหญ่โต ต่อมายังทำให้อ๋องฉีต้องสูญเสียตำแหน่งอ๋องใหญ่ ตัดเส้นทางหาผลประโยชน์ของอ๋องฉีอีก
หากเป็นเช่นนี้อ๋องฉียังลงมือกับชีหยวนไม่ลง ความหมายก็ชัดเจนมากแล้ว
แต่เพราะเข้าใจชัดเจนนี่แหละ เซียวอวิ๋นถิงมองท่าทีมั่นใจของชีหยวนแล้วก็ยิ่งไม่สบายใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เมื่อท่านมั่นใจว่าเขาจะไม่ฆ่าท่าน เหตุใดจึงต้องร่วมมือกับข้า?”
หากอ๋องฉีให้ความสำคัญกับชีหยวนเป็นพิเศษเพียงนั้น และชีหยวนก็มีฝีมือเพียงนี้ ก็ไปเข้าด้วยกับอ๋องฉีก็ได้ไม่ใช่หรือ?
ปาเป่าอยู่ข้างนอกตบหัวลิ่วจินอย่างแรง
ลิ่วจินเดิมทีขี่ม้าอยู่เป็นปกติ กำลังคิดว่าต่อไปจะพาคุณหนูใหญ่ชีไปฝูเจี้ยนอย่างทั้งอวดเด่นทั้งเงียบๆ อย่างไร ถูกตบอย่างกะทันหันจนแทบจะตกจากหลังม้า
“ทำอะไร?” เขาส่งสายตาไม่พอใจไปให้ปาเป่าทันที “คนเราตกใจตายได้นะรู้หรือไม่?”
เขาอยากได้ไม่เหมือนหลิวหมิงจูที่ตกจากหลังม้าจนเกือบตายไม่เป็นท่า
“ข้าได้กลิ่นเปรี้ยวๆ!” ปาเป่าขยิบตาให้เขา เป็นสัญญาณให้ดูที่รถม้า “กลิ่นน้ำส้ม!”