เจียงเหยินเจิน อดที่จะเม้มริมฝีปากเบาๆ ไม่ได้
พอคราวเคราะห์มาถึง ต่างคนต่างก็บินหนีเอาตัวรอด เขายังไม่ทันทำอะไรเลย กั๋วกงฉู่ก็โหดเหี้ยมไร้น้ำใจเสียก่อน เขาลดเสียงต่ำลงพูดว่า “ไม่เกี่ยวกับข้า ข้ากับหูอีชวนไม่รู้จักกัน!”
สิงหมินจึงยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ท่านเจียง จะรู้จักหรือไม่รู้จักก็ไม่อาจพูดให้ชัดได้ ทว่าคนที่ไปฆ่าคนเหล่านั้น ล้วนเป็นคนของตระกูลเจียงทั้งนั้น ท่านอย่างไรก็ควรจะไปสักครั้งกระมัง?”
เจียงเหยินเจินแทบกลืนหายใจไม่ออก
จวนกงกั๋วฉู่ไม่คิดจะดูแลเรื่องนี้จริงๆ แล้ว
มิเช่นนั้น เพียงไม่กี่คนที่เข้าไปในสำนักซุ่นเทียน เขาจะไม่มีทางจัดการได้เลยหรือ?
ที่แท้ กั๋วกงฉู่ก็จงใจให้เขาส่งคนไปฆ่าคนปิดปาก
พอกลับกลายเป็นเรื่อง ก็จะได้โยนความผิดทั้งหมดมาให้เขา
ส่วนจวนกงกั๋วฉู่ก็สามารถตัดสัมพันธ์ได้อย่างหมดจด
ช่างชั่วช้าเหลือเกิน!
เรื่องในอดีตก็ช่างเถิด ใครก็ไม่สะอาดบริสุทธิ์กันทั้งนั้น จึงพากันกลั้นใจทนกันไปได้
แต่เรื่องของท่านยายผู้เฒ่าหลิว พวกเขาทำกรรมไว้เองแท้ๆ!
แล้วจะมาโยนความผิดให้เขาได้อย่างไร?!
ส่วนจวนกงกั๋วฉู่ในยามนี้ ช่างประดุจเมฆหมอกดำมืดปกคลุมทั่วเมือง ทุกคนในจวนต่างรู้ว่าตระกูลเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว
ใครเล่าจะไม่รู้ว่าท่านกั๋วกงกับฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่รักใคร่กลมเกลียวเพียงใด?
ฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่บัดนี้สิ้นใจไปแล้วเช่นนี้ ท่านกั๋วกงคงมีแต่ใจคิดจะฆ่าคนเป็นแน่
ผู้คนต่างพากันไม่กล้าเข้าใกล้ท่านกั๋วกง