ชีเจิ้นรู้สึกว่าช่วงนี้ตนคงซวยจริง ๆ
อ้อ ไม่สิ ต่อให้แต่เดิมดวงชะตาของเขาก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว
มิเช่นนั้น แล้วเหตุใดแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ กลับได้พบเจอผู้หญิงสยองสองคนเช่นนี้ได้ ในเมื่อเทียบกันแล้วก็ยิ่งกว่าสยองทีละคน
ชีหยวนไม่ต้องพูดถึง ชีเจิ้นเห็นกับตาว่านางบิดคอคนราวกับบิดผ้าให้แห้ง และวิธีสังหารของนางก็แปลกพิสดารหลากหลาย ที่ใช้บ่อยที่สุดคือการเชือดคอหรือแทงหัวใจ ผู้ถูกสังหารไม่มีแม้แต่โอกาสจะพูดอะไรเพิ่มอีกสักประโยค
ส่วนองค์หญิงเป่าหรง ฟังดูก็ไม่ใช่คนดีอะไร
อายุยังน้อยก็กล่าวว่าตนเองถูกสาป แผ่ผลทำให้ผู้คนล้มตายนับไม่ถ้วน ทั้งพระสงฆ์ นางชี และราษฎร
คนทั้งสองนี้คิดจะแข่งกันว่าใครฆ่าคนมากกว่ากันหรือ?
หากจะแข่งขันเช่นนั้นจริง ๆ ต่อให้ชีหยวนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตน และตนเองก็อยู่ฝ่ายเดียวกับชีหยวน แต่ก็ยังต้องพูดว่า หากจะทายแพ้ชนะ ตนคงทายองค์หญิงเป่าหรงมากกว่า
คนเราเกิดมาย่อมไม่เท่าเทียมกัน สิ่งที่เจ้าทุ่มเทความพยายามอย่างมากเพื่อให้ได้มา บางคนเพียงแค่กระดิกนิ้วก็แย่งชิงไปได้ง่ายดาย เพียงเพราะชาติกำเนิดต่างกัน นี่คือชะตากรรม ที่กำหนดไว้แล้ว
สีหน้าของเขาผิดปกติอยู่บ้าง เป็ดย่างในมือส่งกลิ่นไหม้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าจะพลิกกลับ
จนชีหยวนเลิกคิ้วขึ้นถาม: “ท่านพ่อ เป็ดย่างในมือท่านติดค้างอะไรท่านหรือ?”
ตายแล้วยังต้องเอามาเผาให้เป็นเถ้าอีกหรือ?
ชีเจิ้นสะดุ้งเฮือกกลับมาอย่างรู้สึกตัว เขิน ๆ แล้วโยนเป็ดย่างทิ้งลงบนพื้น ดูสภาพดำเกรียมก็รู้ว่ากินไม่ได้แล้ว
เขาคิดอะไรไม่อยู่ ชีหยวนมิได้ตาบอด ย่อมดูออก