นางกลับมาถึงหอจันทร์กระจ่าง เซียวอวิ๋นถิงรออยู่ที่ชั้นสองแล้ว
เขาคุ้นเคยกับที่นี่ราวกับกลับบ้านของตัวเอง ชีหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่คิดถึงเรื่องสำคัญก็มิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงนั่งลงแล้วพูดตรง ๆ ว่า “ข้าฆ่าสวี่ซินเฉียวแล้ว เขาไม่เปิดเผยข้อมูลอันใดที่เป็นประโยชน์”
ครานี้หลาวเจาตามมาด้วย
ฝีมือหลาวเจานั้นเยี่ยมยอด ดังนั้นแม้จะอยู่ห่างออกไปไกล เขาก็ยังได้ยินถ้อยคำที่คุณหนูใหญ่ชีกล่าว
ก็…
ยังถือดีไม่เบาเลยทีเดียว
เซียวอวิ๋นถิงกลับไม่รู้สึกว่าผิดปกติอันใด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกล่าวเสียงทุ้ม “มีคนตามเจ้า”
อำนาจของขันทีใหญ่แห่งสำนักพิธีกรรมมิใช่เรื่องเล่น ๆ
องครักษ์จินอียิ่งสอดส่องไร้ช่องโหว่
ดังนั้น นับตั้งแต่ชีหยวนถูกจู่โจม ทุกการเคลื่อนไหวของนางล้วนอยู่ในสายตาพวกเขาแล้ว
ชีหยวนรับคำเบา ๆ ท่าทางสงบนิ่ง “ข้ารู้ เช่นนั้นหลังจากข้าฆ่าสวี่ซินเฉียวแล้ว พวกเขาจะคิดเช่นไร?”
จะคิดเช่นไร?
เซียวอวิ๋นถิงหรี่ตามอง “ง่ายนิดเดียว พวกเขาจะคิดว่าเจ้ารู้แล้วว่าต้นเหตุที่แท้จริงเบื้องหลังการค้าลักลอบคือซวีฮ่วน”
สวี่ซินเฉียวดูไม่ใช่คนที่เก็บความลับไว้ได้อยู่แล้ว
อันที่จริงเขาก็เก็บไว้ไม่ไหวจริง ๆ
หากตอนนั้นชีหยวนข่มขู่เขาอีกสักสองสามครั้ง เขาก็คงพูดสิ่งที่ควรพูดออกมาหมดแล้ว
แต่บัดนี้พูดสิ่งเหล่านั้นไปก็ไร้ประโยชน์
ชีหยวนยิ้มพลางกล่าว “ใช่แล้ว เช่นนั้นหากข้าเป็นซวีฮ่วน รู้ว่าข้าครอบครองหลักฐานสำคัญเช่นนี้…”