เหยื่อกับนายพรานกลับฝั่งกัน ในพริบตาสถานการณ์ก็พลิกผันจากรับเป็นรุก
อ๋องฉีโกรธแทบคลั่ง เปลวเพลิงแห่งความพิโรธราวกับถูกจุดขึ้น ฉุกลามจากกลางอกทะลุขึ้นไปจนถึงกระหม่อม เขาจ้องมองชีหยวน ดวงตาเต็มไปด้วยไอสังหารอันร้อนระอุ
ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เป็นความผิดของเขาเอง เขาไม่ควรจะมีปาฏิหาริย์ใด ๆ ต่อสตรีผู้นี้
นางคือสุนัขจิ้งจอกที่ไร้หัวใจ ไม่ว่าเจ้าจะปฏิบัติต่อนางดีเพียงใด นางก็คิดแต่ว่าจะงัดเนื้อเจ้าออกมาสักชิ้นให้ได้
ไป๋หู่ร้อนใจรีบเอื้อมมือไปลากตัวอ๋องฉี ยามนี้จะมัวคำนึงถึงฐานะต่ำสูงมิได้แล้ว
ทหารเหล่านี้ไม่รู้จักอ๋องฉีแม้แต่น้อย กลับเหมารวมว่าพวกเขาเป็นโจรผู้ร้าย
ช่างเป็นวิกฤตที่รายล้อมทุกสารทิศ!
หากพลาดพลั้งเพียงเล็กน้อย พวกเขาก็จะตายอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ที่นี่!
อ๋องฉียังพอมีสติสัมปชัญญะเหลืออยู่ แม้จะโกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง แต่ก็ยังรีบตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ไป๋หู่และชิงหลงลากตัวเขาวิ่งหนีไปทางด้านหลัง
องครักษ์ลับล้วนผ่านการฝึกฝนอันโหดร้ายมา ย่อมเก่งกาจกว่าทหารทั่วไปนัก ยามแรกที่แตกตื่นเพียงครู่เดียว ในไม่ช้าก็ตั้งหลักได้ ค่อย ๆ คุ้มกันอ๋องฉีถอยร่นอย่างมั่นคง
ฮูหยินโจวตกใจจนใบหน้าซีดเผือด แต่ก็ยังรีบวิ่งไปหาท่านหญิงเซี่ยและพวกนาง
เมื่อเห็นขาข้างที่บาดเจ็บของเซี่ยชีเจี๋ย น้ำตาของนางก็ไหลรินลงมาทันที: “ชีเจี๋ยเอ๋ย เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
โชคยังดีที่นางสนิทสนมกับภรรยาของเจ้าเมือง และยอมสละทรัพย์สมบัติของโจวเสี่ยวเผิงไปครึ่งหนึ่ง โน้มน้าวให้ภรรยาเจ้าเมืองช่วยเหลือ จนเจ้าเมืองยกทัพมาถึงฮุ่ยชางได้