ชั่วขณะนั้น ขนทั่วร่างของชีจิ่นลุกชันขึ้นมาทันที
นางรู้ดีว่าหากถูกฉุดออกจากห้องนี้ไป มีแต่ทางตายเท่านั้น
แต่นางไม่อยากตาย
ยามที่ชีเจิ้นสั่งให้นางหวังฆ่านาง นางก็ไม่อยากตาย
ยามนี้ ยิ่งไม่อยากตายเข้าไปใหญ่
ได้เห็นวิถีการมีชีวิตของชีหยวนแล้ว นางยิ่งไม่อยากตาย
เหตุใดกันเล่า!
นางได้รับการอบรมสั่งสอนที่ดีกว่าชีหยวน ได้รับสิ่งของมากมายยิ่งกว่าชีหยวนเป็นร้อยเท่าพันเท่า
ชีหยวนยังอยู่ดีมีสุขได้ถึงเพียงนี้ นางก็ย่อมทำได้เช่นกัน!
นางเพียงแค่ใจแข็งไม่พอ หากใจแข็งพอ ไร้ยางอายพอ ทุ่มสุดตัวได้มากพอ นางย่อมมีชีวิตที่ดีกว่าได้!
ความไม่ยอมจำนนอันใหญ่หลวงและความหวาดกลัวอันสุดประมาณ ได้ปลุกเร้าฤทธิ์ความต้องการมีชีวิตที่แรงกล้าที่สุดของนางขึ้นมา
นางเบิกตากว้างจ้องมองอ๋องฉีอย่างไม่วางตา: “ฝ่าบาท สกุลชี! ไม่มีใครรู้จักสกุลชีดีไปกว่าหม่อมฉันอีกแล้ว! หม่อมฉันยังไม่แข็งแกร่งพอ แต่หม่อมฉันสามารถยืมมือคนอื่นสังหารได้ ภายในสกุลชี หม่อมฉันมีดาบที่คมกริบที่สุดเล่มหนึ่ง!”
เริ่มน่าสนใจขึ้นมาแล้ว
อ๋องฉียิ้มมิใช่ยิ้ม ยกมือห้ามปรามเหล่าองครักษ์ลับ ร่างท่อนบนโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีความหมายลึกซึ้ง: “เช่นนั้นหรือ?”
ดั่งคนจมน้ำได้คว้าท่อนไม้สุดท้ายไว้ได้ น้ำตาและน้ำมูกของชีจิ่นหลั่งออกมาพร้อมกัน นางร้องไห้พร้อมกับใช้มือปาดหน้า แล้วรีบพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น: “ใช่ ๆ ๆ! ฝ่าบาท พี่ชายของหม่อมฉัน...”
นางไม่ทันได้คิดจะแก้คำพูด: “พี่ชายของหม่อมฉัน เขาเชื่อฟังหม่อมฉันทุกอย่าง! ครั้งก่อนที่หม่อมฉันถูกขับไล่ออกมา พี่ชายของหม่อมฉันไม่เคยเลิกราในการขัดแย้งกับชีหยวน เขาไม่ชอบชีหยวน เขารักแต่หม่อมฉันเพียงผู้เดียว!”