ชีอวิ๋นถิงปิดหน้าตัวเองไว้ ทั้งไม่รู้ว่าตนเองทำผิดอะไรอีกแล้ว
หรือเพราะชิงซงไปเผาหอบรรพชนกันแน่?
แต่ก็ไม่ถูกต้องนี่นา แม้แต่หอบรรพชนถูกเผา ท่านพ่อกับพวกเขาก็ควรจะยิ่งคิดว่าชีหยวนเป็นสัตว์เดรัจฉาน ควรจะรีบขับไล่ไปให้พ้น ๆ ไม่ใช่หรือ?
แล้วมันเป็นเพราะอะไรกันเล่า?!
รอจนชีเจิ้นจากไป ชีอวิ๋นถิงก็ยังปิดหน้าตัวเอง คิดอยู่นานอย่างเหม่อลอย ก่อนจะตวาดใส่นางกำนัลข้างกายว่า "ไป! ไปเชิญคุณหนูฮั่นมาที่นี่ เร็วเข้า!"
เขาจะถามให้รู้เรื่องว่าที่แท้เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่!
สีหน้าของแม่บ้านและสาวใช้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาต่างประหลาดใจกันนัก
สุดท้ายเป็นพี่เลี้ยงของชีอวิ๋นถิงที่ก้าวออกมาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "คุณชายน้อย เจ้าจงตัดใจเสียเถิด ต่อแต่นี้เจ้าจะไม่ได้พบคุณหนูฮั่นอีกแล้ว"
ไม่ได้พบอีกแล้ว?
ชีอวิ๋นถิงตะลึงงัน บิดามารดาของฮั่นเยว่เอ้อตายจากไปหมดสิ้นแล้ว ตระกูลก็ไม่มีใครดีงาม นางจึงถูกฝากให้มาอาศัยอยู่ที่สกุลชี นางเป็นเหมือนคนของสกุลชี แม้แต่การออกเรือนในภายหลังก็ล้วนออกจากสกุลชี
เหตุใดถึงจะไม่ได้พบอีกเล่า?
แล้วก็... ถ้อยคำนี้เหตุใดฟังดูคุ้นหูนัก?
เขารู้สึกเหมือนเคยได้ยินถ้อยคำเช่นนี้ที่ไหนมาก่อน
เมื่อใดกัน?
เขานึกออกแล้ว ตอนนั้นนางหวังเคยพูดกับเขาอย่างจริงใจว่า อาจิ่นจะไม่กลับมาอีกแล้ว!
ชีจิ่นจะไม่กลับมาอีกแล้ว เดี๋ยวนี้ฮั่นเยว่เอ้อก็จะไม่กลับมาอีกแล้วเช่นกัน
เหตุใดทั้งสองคนถึงได้ไม่มีวันกลับมาอีกเล่า ใครเป็นคนกำหนด?
"นางอยู่ที่ไหน!?" ชีอวิ๋นถิงกัดฟันถามด้วยความแค้นเคือง!