ราชบุตรเขยเล่าหนิงเดิมทีตั้งใจกลับมาอย่างพร้อมตาย
เพราะในใจเขารู้ดีว่า ยามนี้ลู่หมิงฮุยรุ่งเรืองถึงขีดสุด จวนกงกั๋วฉู่ก็รุ่งเรืองถึงขีดสุดเช่นเดียวกัน
แม้เขาจะอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ในมณฑลเจียงซีอันห่างไกล แต่ก็รู้ดีว่าผู้ที่ได้รับความโปรดปรานจากวังหลวงที่สุดในยามนี้คือพระสนมหลิวและอ๋องฉีผู้เป็นโอรส
อ๋องใหญ่โดยทั่วไปเมื่อออกไปรับพระราชทานที่ดินผืนใหญ่ กองทหารคุ้มกันสามหมื่นก็ถือว่าสูงสุดแล้ว
แต่อ๋องฉีเล่า?
อายุไม่กี่ขวบก็ได้รับสถาปนาเป็นอ๋อง ทรงได้รับพระราชทานที่ดินอันอุดมสมบูรณ์ และยังเพิ่มทหารคุ้มกันเป็นห้าหมื่นอีกด้วย
ราชบุตรเขยเล่าหนิงมิใช่คนธรรมดา เพราะรู้มากเกินไป จึงเข้าใจดีว่าการกลับมาครั้งนี้จะพบอุปสรรคนานับประการ
แต่เขามิได้คาดคิดว่า ม่านการแก้แค้นจะถูกเปิดฉากเช่นนี้
หรือว่า... เขาออกจากราชการนานเกินไป จนตามวิธีการทำงานของคนรุ่นใหม่ไม่ทันแล้ว?
เหตุใดเซียวอวิ๋นถิงกับชีหยวนพูดถึงการฆ่าคนราวกับหั่นผักสับฟักเช่นนั้น?
เขากระแอมไอหนึ่งที "เราเข้าเมืองหลวงเกรงว่าคงไม่ง่ายนัก พวกเขาจะไม่มีทางให้โอกาสเราได้กลับเข้าเมืองหรอก"
นิสัยของลู่หมิงฮุย เขารู้ดีที่สุด
ไม่ลงมือก็ไม่ลงมือ หากลงมือก็ต้องทำให้ถึงที่สุด
หากเขาเข้าเมืองหลวงได้ และมีองค์หญิงใหญ่คอยปกป้องสุดชีวิต ก็จะสร้างความวุ่นวายให้ลู่หมิงฮุยและจวนกงกั๋วฉู่ไม่น้อย
ลู่หมิงฮุยจะต้องทุ่มสุดกำลังขัดขวางเขาเป็นแน่