ไป๋จื่อยืนกอดหน้าต่างอยู่ตลอดเวลาด้วยใจที่ระแวง แม้ภายนอกจะเต็มไปด้วยแสงสีและความหรูหราอลังการ แต่ในสายตาของนาง สถานที่แห่งนี้ช่างไม่ต่างจากนรกเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งถูกคนทั้งหลายรุมลากเสื้อผ้าออกกลางที่ประชุม นางก็อดที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจไม่ได้
ชีหยวนและเซียวอวิ๋นถิงต่างก็มองออกไปข้างนอก และย่อมได้เห็นเหตุการณ์นั้นเช่นกัน
อันที่จริงธุรกิจในซ่องโสเภณีก็คือการค้าขายเนื้อหนัง แม้จะเป็นสถานที่ระดับสูง เพียงแต่มีผิวภายนอกที่ดูดีเท่านั้น เรื่องนี้เซียวอวิ๋นถิงย่อมรู้ดีเป็นอย่างดี
แต่การทำลายศักดิ์ศรีคนได้ถึงเพียงนี้เหมือนหออี๋หง เขากลับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นจริง ๆ
เมื่อเห็นชายแก่เจ็ดแปดสิบปีลงมือรื้อเสื้อผ้าของเด็กสาวอายุสิบกว่าปีตรงหน้าธารกำนัล เขาแสดงความรังเกียจออกมาบนใบหน้า ถือถ้วยชาใบหนึ่งในมือ ก่อนจะเหวี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว
ด้วยอาศัยพลังภายในของเขา ถ้วยชาใบนั้นพุ่งโดนขมับของชายแก่ที่กำลังสนุกอยู่พอดีดังเสียงดังลั่น
ชายแก่ซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาคลุกคลีอยู่กับเด็กสาว ถูกถ้วยชาใบนั้นกระแทกเข้าอย่างจัง สลบเหมือดไปในทันใด
เด็กสาวถูกปล่อยออกมาอย่างกะทันหัน ร้องไห้ตัวสั่นเทา รีบเก็บเสื้อผ้ามาสวมอย่างลนลาน ก่อนจะหมอบหลบอยู่ใต้โต๊ะด้วยความกลัวจนตัวสั่นงันงก
ชายแก่ล้มลงกะทันหัน ทำให้บรรดาลูกค้าที่กำลังดูอยู่นั้นพากันหมดความสนุก
บางคนอดที่จะพูดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “ไอ้แก่โรคจิตนี่อายุขนาดนี้แล้ว ที่แท้คงจะเสียวซ่านเกินไปจนเส้นเลือดในสมองแตกไปแล้วกระมัง?”
“ไม่ไหวแล้วยังจะมาอวดดีอยู่ที่นี่อีก ถ้ารู้ตั้งแต่แรกก็ควรจะยกให้ข้าไปเลยต่างหาก!”