องค์หญิงใหญ่ทรงเกียรติศักดิ์สูงส่ง เป็นพระเชษฐภคินีแท้ ๆ ขององค์ฮ่องเต้ในปัจจุบัน
ผู้คนทั้งปวงล้วนรู้ดีว่า องค์ฮ่องเต้ทุกปีเสด็จไปวัดเป็นประจำ วาระหนึ่งก่อนวันส่งท้ายปีเก่า ถึงกับเสด็จไปเชิญพระองค์ท่านลงจากเขาด้วยพระองค์เองเพื่อกลับวังหลวงร่วมชื่นมื่นในเทศกาลตรุษ
แต่ถึงกระนั้น องค์หญิงใหญ่ก็มิได้ทรงยอมรับ
แม้แต่ฮ่องเต้ยังเชิญไม่ไหว เด็กสาวคนหนึ่งซึ่งสกุลชีเลี้ยงไว้ข้างนอกนานนับสิบปีกลับเชิญได้นี่หรือ เรื่องเช่นนี้หากกล่าวออกไป ใครเล่าจะเชื่อ
นางย่อมต้องมาชมความครึกครื้นสักหน่อย
บัดนี้เมื่อได้เห็นชีหยวน นางยิ่งไม่เกรงใจนัก เงื้อคิ้วสูงเอ่ยถามชีหยวนว่า “ข้าอยากถามคุณหนูใหญ่สกุลชีสักหน่อย ขึ้นเขาไปได้อย่างไร ไปพบองค์หญิงใหญ่เข้าได้อย่างไร เราเช่นไรจึงไร้วาสนาอย่างนี้เล่า”
สตรีในตระกูลขุนนางที่ไปเสี่ยงดวงเอาเฮงมีน้อยหรือใด
วัดที่องค์หญิงใหญ่ประทับนั้นเข้าไม่ได้ เขาหมอกขาวก็ไม่ให้ขึ้นไปถึงยอด ทว่าวัดข้างเคียงกลับแทบจะถูกเหล่าฮูหยินผู้สูงศักดิ์เหยียบย่ำไปหมดแล้ว
ก็เพื่อคิดหาหนทางต่อฉากกับองค์หญิงใหญ่เพียงเท่านั้น
ฮูหยินลู่แสดงพิษสงออกมาชัดแจ้ง ชีหยวนจ้องมองนางอย่างจริงจัง มิได้ตื่นตระหนกแม้น้อย “กราบทูลฮูหยิน ข้าน้อยมักขึ้นเขาหักฟืนอยู่เนือง ๆ จึงได้พานพบเจียงมามะ...”
ฮูหยินลู่ยิ้มมิได้ยิ้ม “จริงหรือ คุณหนูใหญ่ช่างมีวาสนาดียิ่งนัก ที่แท้ไม่รู้ว่าองค์หญิงใหญ่จะเสด็จมาเมื่อใดเล่า”