นางไม่ได้เหมือนเมื่อครู่ที่ดูตื่นตระหนกและสิ้นหวังเสียหน่อย!
องค์หญิงเป่าหรงมองผ่านฝูงชน แลสายตาข้ามไปประสานกับชีหยวนแต่ไกล
สายตาทั้งสองสบกัน ใบหน้าของเป่าหรงปราศจากความแค้นเคือง ปราศจากความคลุ้มคลั่ง และปราศจากความหงุดหงิด มีเพียงความเย้ยหยันและความแค้นอันล้ำลึกในดวงตา——เจ้าดูเถิด เจ้าคิดว่าเจ้าคิดคำนวณไว้รอบคอบแล้ว แต่อาข้าผู้นี้ก็ยังปลอดภัยดีอยู่!
ไล่เฉินหลงเห็นกระจ่างชัด ในใจอดถอนหายใจไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าจะพลาดพลั้งไปได้
เขาจึงชำเลืองมองชายผู้ก้มหน้าก้มตาราวกับไร้ตัวตนอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างระวัง ก็ยิ่งรู้สึกหนาวเย็นในใจ
ขันทีแก่ผู้นี้กุมอำนาจมาหลายปี ครอบครองอำนาจเด็ดขาดในองครักษ์จินอี ตนเองทุ่มเทมาเนิ่นนานขนาดนี้ ยังต้องพึ่งความสนิทสนมระหว่างบิดากับฮ่องเต้ จึงสามารถยืนหยัดในองครักษ์จินอีได้
แต่ครั้งนี้เข้าข้างผิดฝ่ายเพียงครั้งเดียว คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว
ไล่เฉินหลงครุ่นคิดมากมาย แต่ชีหยวนกลับไม่ตื่นตกใจแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นองค์หญิงเป่าหรงยิ้มเยาะท้าทายมาทางตน นางก็ส่งยิ้มบาง ๆ ตอบกลับไปเช่นกัน
องค์หญิงเป่าหรงทำหน้าบึ้งลงทันที!
นางมีอะไรให้น่ายิ้มนักหนา?!
อ๋องฉีนำคนไปล้างความผิดให้นางแล้ว!
ฝ่าบาททรงรักนางอยู่แล้ว บัดนี้ทรงรู้ว่านางถูกกลั่นแกล้ง ย่อมทรงเวทนาและรักนางกับน้องชายน้องสาวที่สูญเสียมารดามากยิ่งขึ้น!
เมื่อนางฟื้นฟูได้เต็มที่ สิ่งแรกที่นางจะทำคือฆ่าชีหยวน แล้วตัดหัวชีหยวนมาเป็นเก้าอี้นั่ง!