ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่แรกเริ่มเดิมทีก็ค่อนข้างดูแคลนสุนัขตัวนี้ ไม่ใช่พันธุ์มีราคาอะไร หากว่ากันเรื่องความน่ารักก็ยังสู้สุนัขสิงโตขนขาวดุจหยกข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้
แต่ทุกเรื่องย่อมมีคำว่า “แต่” เสมอ
ใครใช้ให้สุนัขตัวนี้เป็นสุนัขของชีหยวนเล่า ชีหยวนเดินเฉิดฉายในจวนโหวได้ สุนัขของนางในจวนโหวย่อมต้องไม่ใช่สุนัขธรรมดา
พอท่านโหวผู้เฒ่ากลับไปก็สั่งห้องเครื่องทันทีว่า อาหารของสุนัขตัวนี้ต้องเหมือนกับสุนัขสิงโตของฝั่งฮูหยินผู้เฒ่า ซ้ำยังต้องดีกว่าเสียอีก!
อีกทั้งยังให้คนไปหาหญิงรับใช้ที่เลี้ยงสุนัขเป็นโดยเฉพาะ ส่งไปให้ชีหยวนไว้เลี้ยงสุนัข
การเคลื่อนไหวใหญ่โตเช่นนี้ ทำให้นางหวังอดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าว่าอะไรนะ? สร้างเรือนให้ใคร?”
สีหน้าของหม่าม้าซูเกินจริงอย่างยิ่ง น้ำเสียงก็เปรี้ยวปะแล่ม “จะเป็นใครได้อีกเล่าเจ้าคะฮูหยิน เวลานี้ในจวนของเรา เจ้านายทั้งบนล่างรวมกัน จะมีใครได้รับความโปรดปรานยิ่งกว่าคุณหนูใหญ่อีกเล่าเจ้าคะ?”
เมื่อกล่าวถึงชีหยวน สีหน้าของนางหวังก็เปลี่ยนแปรไปมาคาดเดายาก
จริงสิ บัดนี้เจ้านายที่หน้าตามีเกียรติที่สุดในจวนก็ไม่มีผู้ใดเกินชีหยวนแล้ว
เรื่องใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับนาง ก็มักจัดการได้ง่ายดายเสมอ แม้แต่บ่าวไพร่เบื้องล่างก็รู้ว่า คุณหนูใหญ่นั้นล่วงเกินไม่ได้
ตามเหตุผลแล้วต่างก็เป็นลูกของตน ชีหยวนได้รับความโปรดปรานก็เป็นเรื่องดีสำหรับนางเช่นกัน