จะขับใครออกจากสกุล?
ผู้เฒ่าองค์รองเอ่ยปากขึ้นเป็นคนแรก “พี่ใหญ่ มิใช่ข้าจะกล่าวโทษลูกหลานเราเอง แต่ว่าเรื่องนี้ช่างน่าอดสูเหลือเกิน! หน้าตาของสกุลเรา ต้องเสียไปเพราะผู้น้องรองแล้ว!”
เขาทั้งโกรธทั้งร้อน ทวีเชิงตะโกน “เจ้าจะทำชั่วก็ทำชั่วเถิด หาสถานที่เงียบสงบไม่ได้หรือ?”
เหตุใดทำชั่วถึงได้โจ่งแจ้งเพียงนี้!
เรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องน่าอวดอ้างหรือ?
จะต้องไปก่อเหตุในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของผู้อื่นให้ได้เชียวหรือ!
ผู้เฒ่าองค์สามแม้เห็นสีหน้าพี่ใหญ่ของตนไม่สู้ดีนัก แต่ก็ยังคงพยักหน้าเอ่ย “ผู้น้องรองช่างไม่เหมาะสมยิ่งนัก! ไหนเลยจะเหมือนคนในสกุลหลิวของเรา? เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง กุ้ยเฟยและอ๋องชั้นรองต้องพลอยได้รับความเดือดร้อนเพราะเขาด้วยแน่นอน!”
กั๋วกงฉู่เพิ่งจะคลายใจลงได้ไม่นาน ก็ต้องขุ่นมัวขึ้นมาอีกหลายส่วน
บุตรชายของเขาย่อมบริสุทธิ์ แต่บัดนี้กลับต้องกลายเป็นที่ประณามของมหาชน
แต่ว่าเขาผู้เป็นบิดากลับเอ่ยแก้ตัวสักคำมิได้!
จะแก้ตัวอย่างไร?
จะเปิดเผยความจริงหรือ?
จะกล่าวถึงผู้ที่เชื่อหรือไม่ก็ช่าง แต่ปัญหาคือพูดมิได้!
ยุยงให้เฉิงอ๋องไปข่มขืนหญิงสูงศักดิ์ในจวนโหว ความเลวร้ายของเรื่องนี้กับการที่คุณชายสองหลิวกลายเป็นอนุภรรยาลับของเฉิงอ๋องนั้น ก็พอจะเทียบกันได้ไม่มากก็น้อย
ไม่ว่าอย่างไรก็ล้วนเป็นความพินาศของสกุลหลิวทั้งสิ้น!
เขากุมปากไอหนักหน่วงอยู่ครู่หนึ่ง “พอแล้ว! บัดนี้มิใช่กำลังพูดถึงเรื่องขับผู้น้องรองออกจากสกุลอยู่หรือ?”
ว่าแล้วก็หันไปทางบัณฑิตที่ปรึกษาหลายคนในจวน “ท่านทั้งหลาย มีความเห็นอันใดเป็นแนวทางบ้าง?”
เหล่าบัณฑิตที่ปรึกษาต่างพากันหน้านิ่วคิ้วขมวด