สองนักฆ่าที่ยังมีชีวิตอยู่ร้องเรียกความบริสุทธิ์อย่างสุดชีวิต พอได้ยินเจียงเหยินเจินสั่งโบยสามสิบไม้ ทุกอย่างก็ไม่เหลืออะไรให้ต้องเกรงใจอีกแล้ว พูดได้พูดไม่ได้ต่างก็พรั่งพรูออกมาหมด
ยกตัวอย่างเช่น เจียงเหยินเจินไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่สั่งให้พวกเขาฆ่าคน
ก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่ง เจียงเหยินเจินยังเคยคิดจะให้พวกเขาลักพาตัวคุณหนูใหญ่ของสกุลชีอีก
.....
สิงหมินไอเบา ๆ อย่างแนบเนียน มือที่จดบันทึกก็ชะงักไปชั่วขณะ
ไม่คิดไม่ฝันว่า ไอ้ท่านเจียงนี่เคยทำเรื่องแบบนี้ด้วยงั้นหรือ?
ก็โชคดีที่ไม่ได้ลงมือสำเร็จ มิเช่นนั้นตอนนี้ท่านเจียงคงไม่ได้มีโอกาสยืนอยู่ตรงนี้ให้คนโบยหรอก
เจียงเหยินเจินโกรธจนหน้าแดง เอานิ้วชี้ไปที่สองคนนั้นพร้อมด่าทอด้วยความเดือดดาล: “พูดเหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี! ข้าเคยสั่งให้พวกเจ้าทำเรื่องแบบนี้เมื่อไรกัน?!”
ยังไงก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ต่างฝ่ายต่างก็เพื่อเอาชีวิตรอด
นักฆ่าทั้งสองก็ไม่อยากจะแคร์อะไรเรื่องจริยธรรมนายบ่าวอีกแล้ว
ยังไงเสียพวกเขาก็รู้ดีถึงวิธีการของเจียงเหยินเจิน ต่อให้เจียงเหยินเจินคิดจะไว้ชีวิตพวกเขา เสือแม่ม่ายในบ้านของเขาก็โหดร้ายไร้ความปรานีเป็นที่สุด ไม่ว่าพวกเขาจะพูดหรือไม่พูด คนในครอบครัวก็ไม่มีทางได้ดีไปได้ งั้นจะให้ไม่พูดได้อย่างไร?
นักฆ่าทั้งสองจึงเล่ารายละเอียดทุกอย่างที่เจียงเหยินเจินสั่งให้พวกเขาไปฆ่าหูอีชวนเพื่อปิดปาก อย่างละเอียดถี่ถ้วน
เรื่องของหูอีชวนทำให้ผู้คนมากมายพากันเห็นใจ ยิ่งเมื่อสิงหมินเสนอ เจ้าเมืองแห่งสำนักซุ่นเทียนก็เพื่อผลงานความดีความชอบ และเพื่อประจบเซียวอวิ๋นถิงด้วยแล้ว ก็จัดการตั้งศาลไต่สวนไว้นอกที่ว่าการเลยทีเดียว