นางหวังกับชีหยวนเลิกรากันอย่างไม่เป็นสุข
กลับมาถึงห้อง ก็ยังโมโหไม่หาย
พอดีฮั่นเยว่เอ้อมาหานาง รออยู่ที่ลานของนางตลอด พอเห็นนางก็รีบโค้งคำนับ
พอเห็นฮั่นเยว่เอ้อ ความโกรธของนางหวังก็คลายลงบ้าง ยิ้มฝืดๆ ออกมา: "เป็นเยว่เอ้อเองหรือ มาทำไมเล่า?"
ในกองทัพให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมรบ ก่อนหน้านี้บิดาของฮั่นเยว่เอ้อเคยช่วยชีวิตชีเจิ้นไว้
ดังนั้นหลังจากชีเจิ้นรับปากจะดูแลนางแล้ว ก็ให้ความสำคัญกับฮั่นเยว่เอ้อเป็นอย่างมาก
นางหวังฟังสามีของตนเสมอ สามีให้ความสำคัญกับหญิงสาวผู้นี้ นางก็ย่อมให้ความสำคัญด้วยเช่นกัน
ประกอบกับฮั่นเยว่เอ้อเป็นคนว่านอนสอนง่าย ไม่เคยก่อเรื่อง ความสัมพันธ์กับเด็กๆ ในบ้านก็ดี ดังนั้นนางหวังจึงมีความรักใคร่พอสมควรต่อนาง
ยามนี้ฮั่นเยว่เอ้อมองนางหวัง แล้วเอ่ยเบาๆ: "ท่านป้าช่วงนี้ดูซูบผอมลงมากเลยเจ้าค่ะ"
เด็กที่เพิ่งเข้ามาอยู่ครึ่งทางยังมองออกว่าตนไม่สบายใจ แต่ชีหยวนผู้น่ารำคาญนั่นกลับมองไม่เห็นแม้แต่น้อย
นางหวังอึดอัดในใจ แต่สีหน้าก็ยังฝืนยิ้ม: "ไม่มีอะไร เรื่องยุ่งๆ เยอะไปหน่อย อีกไม่กี่วันพักผ่อนก็หายเอง"
นางถามฮั่นเยว่เอ้อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "มีอะไรรึ?"
ฮั่นเยว่เอ้อฝืนยิ้มเขินๆ: "ทูลท่านป้า หม่อมฉันเพียงแต่ว่า ช่วงนี้ไม่เห็นอาจิ่นเลย ไปที่ลานของนาง ก็ได้ยินว่าอาจิ่นป่วย เลยเป็นกังวลนัก จึงมาถามไถ่เจ้าค่ะ"
พอเอ่ยถึงชีจิ่น นางหวังก็เจ็บแปลบในหัวใจ