องค์หญิงใหญ่ใช้สองมือกุมพระหัตถ์ฮ่องเต้หย่งชางไว้แน่น มือสั่นระริกด้วยใบหน้าซีดเผือด : “ฝ่าบาท พี่ขอร้องละ พี่ไม่เคยขออะไรร้ายแรงจากพระองค์เลยตลอดหลายปีมานี้ แต่ครั้งนี้พี่ขอร้อง ขอให้พระองค์ทรงคุ้มครองเขยและจินถังของพี่ด้วย!”
นางพูดพลางน้ำตาไหลเป็นสายฝน
ทำเอาฮ่องเต้หย่งชางรู้สึกขมขื่นใจเป็นอย่างยิ่ง
พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ : “พระพี่วางใจได้ หมิงอันกลับมาแล้ว ข้าจะให้คนไปรับพวกเขากลับมาในไม่ช้า”
ไม่ใช่เพียงลู่หมิงอันเท่านั้นที่อยู่ชานเมือง แม้แต่พระโอรสของพระองค์เองก็อยู่ชานเมืองเช่นกัน
แม้...แม้เด็กคนนั้นจะไร้สติ แต่ก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของพระองค์!
พระชายาหลิวมององค์หญิงใหญ่ด้วยแววตาว่างเปล่า ในใจสับสนวุ่นวาย อดไม่ได้ที่จะยื่นมือขึ้นดึงปิ่นปักผมบนศีรษะออก
นางยังเหลือความหวังอะไรอีกเล่า?
ฮ่องเต้หย่งชางแสดงท่าทีชัดเจนแล้วว่าจะไม่ทรงให้ความยุติธรรมกับนาง
นางกลับมาครั้งนี้ ไม่เพียงไม่สามารถแก้แค้นได้ แม้แต่ชาติกำเนิดของตนเองก็ยังถูกปฏิเสธ กลายเป็นตัวตลกไปทั้งตัว
ความทุกข์ทรมานที่นาง endured มาหลายปีนี้มันมีค่าอะไร?
สู้...สู้พากั๋วกงฉู่ตายไปด้วยกันเสียยังดีกว่า
เมื่อตายลงไปแล้ว ใต้บาดาลก็ยังถือว่าได้ชดใช้แก่มารดา มีหน้าไปพบมารดาได้
กำลังจะลงมือ ก็ได้ยินองค์หญิงใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงแหลมคม : “ไม่! อย่าล่าช้า ฝ่าบาท ขอพระองค์ไปรับตัวเขาทันทีเถิด เขยได้ให้คนมาบอกข้าแล้ว เขาบอกว่า มีคนคิดร้ายต่อเขา เขานึกออกแล้วว่าคนที่เคยไล่ล่าพวกเขาเมื่อปีนั้นคือใคร! เขาให้ข้าต้องขอร้องฝ่าบาท ให้ทรงรับเขากลับมาอย่างลับๆ!”