บนเวทีระหว่างห้องโถงสองหลัง
หมอกเลือดที่ระเบิดออกลอยอ้อยอิ่งท่ามกลางลมหนาวยามเย็น ย้อมแสงไฟที่พร่าพรายให้กลายเป็นสีแดงฉาน
กลิ่นคาวเลือดที่แสบจมูกทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นล้วนหวาดกลัว และยังเป็นเครื่องยืนยันว่าซ่างลี่จวินกับอีกสองคนเคยมีตัวตนอยู่
ไม่ว่าจะเป็นเฉียนหย่งและพรรคพวก หรือจางปัวกับฉื่อชงและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึงงันงก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสะพรึง หลงเหลือเพียงสีหน้าเหม่อลอย เสียงในหัวอื้ออึงไปหมด
มีเพียงตวนมู่ฉิงที่ยังพอมีสติอยู่บ้าง เพราะนางรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของหลี่หย่วนเต้า การสังหารซ่างลี่จวินภายในพริบตาเดียว ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา
ส่วนหวังเถิงที่กำลังสบตากับสายตาอันเยือกเย็นของหลี่หย่วนเต้าในตอนนี้ ก็หวาดกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม ราวกับร่อนแป้งที่สั่นระริก
"ขะ... ข้าไม่ได้ทรยศ ข้าไม่ได้..."
ใบหน้าเหี่ยวย่นของหวังเถิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาส่ายหัวพลางพูดเสียงสั่น
หลี่หย่วนเต้าส่งเสียงหึเบาๆ เอ่ยว่า "ข้าให้โอกาสเจ้ามีชีวิตอยู่ ข้าให้เจ้าเซ็นสัญญาพันธมิตรกับตวนมู่ฉิงด้วย ข้าเป็นพยานรู้เห็นกับตา แต่ตอนนี้เจ้ากลับทรยศสมาคมเถาฮวา ทรยศตวนมู่ฉิง นับว่าเจ้าตบหน้าข้าอย่างแรง เจ้า... อยากตายแบบไหน?"
"ขะ... ข้าไม่อยากตาย ข้าไม่อยากตาย..."
ใบหน้าของหวังเถิงซีดขาวกว่าเดิม เขาส่ายหัวรุนแรงพลางร้อง
ตุบ!
ดูเหมือนเขาจะเพิ่งได้สติ เมื่อเห็นเจตนาฆ่าที่พลุ่งพล่านในดวงตาของหลี่หย่วนเต้า จึงคุกเข่าลงทันที อ้อนวอนว่า "ท่านผู้อาวุโส โปรดเมตตาข้าด้วยเถิด ให้อภัยข้าอีกสักครั้งเถิด! เป็นเพราะข้าไม่รู้ดีรู้ชั่ว ข้าถูกผลประโยชน์บังตา ขอท่านปล่อยข้าไปอีกครั้งเถิดขอรับ!"
"ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว!"
"แต่ข้าอยากรู้ เมื่อครู่เจ้าพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่า พวกเราไม่มีทางรู้เบื้องหลังของซ่างลี่จวินว่ามีผู้ใดหนุนหลังอยู่กันแน่"
หลี่หย่วนเต้ากวาดสายตามองเฉียนหย่งกับพรรคพวก แล้วยิ้มเย็นชา "ข้าอยากรู้ ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังพวกเจ้า?"
เมื่อได้ยินดังนั้น
สีหน้าของเฉียนหย่งกับพรรคพวกเปลี่ยนไปในทันที พวกเขาสบตากันแล้วรีบถอยหลัง
"ท่านผู้อาวุโส พวกท่านชนะแล้ว ครั้งนี้พวกเรายอมแพ้!"