"คุณชายหลี่ เมื่อกี้เจียงเฮ่อมีตาแต่ไร้แวว ล่วงเกินท่าน สมควรขอขมาท่าน"
"หากท่านจะมาเยือนถึงบ้าน เจียงเฮ่อพร้อมปัดกวาดเตียงรอต้อนรับทุกเมื่อ!"
"คุณชายหลี่ ท่านตั้งใจจะไปเมื่อไร? ไม่สู้ให้เจียงเฮ่อขับรถไปรับท่านเดี๋ยวนี้เลยดีไหม?"
กู่เจียงเฮ่อประจบยิ้มตอบ "คุณชายหลี่มาเยี่ยมเยือนถึงบ้าน นับเป็นเกียรติแก่ตระกูลกู่!"
เพียงแต่
ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความหวั่นวิตก
เขาไม่รู้ว่าหลี่หย่วนเต้าจู่ ๆ จะมาเยือนตระกูลกู่เพราะอะไร หรือเป็นเพราะความบุ่มบ่ามของเขาเมื่อครู่นี้ทำให้อีกฝ่ายโกรธเคือง จะมาล้างตระกูลกู่
ก็เพราะ
จอมยุทธ์อู่หวังปกติคนหนึ่ง หากถูกยั่วยุเช่นเขาเมื่อครู่ อาจจะเดือดดาลไปนานแล้ว
จะแก้แค้นตระกูลกู่ กู่เจียงเฮ่อก็รู้สึกว่าไม่เกินจริง!
แต่ดูท่าทีของหลี่หย่วนเต้า ก็ไม่คล้ายกำลังโกรธเกรี้ยว
โดยเฉพาะเมื่อครู่ อีกฝ่ายยังถามเขาด้วยคำถามแปลก ๆ พิลึกอยู่หลายข้อ
"คุณชายหลี่ ไม่สู้เปลี่ยนสถานที่ ไปตระกูลกู่โดยตรงเลย ข้ากับเจียงเฮ่อจะจัดเลี้ยงรับรองให้ท่านอย่างดี ท่านเห็นเป็นอย่างไร?"
อู๋ม่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบเอ่ยปากขึ้น
เขาก็เดาไม่ออกว่าทำไมหลี่หย่วนเต้าถึงมาเยือนตระกูลกู่
ตระกูลกู่อย่าได้เดินตามรอยตระกูลทัวป๋อ ถูกกวาดล้างจนราบคาบในชั่วข้ามคืนเลยนะ!
"ไม่ต้อง เดี๋ยวข้าจะไปเอง"
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ ไม่ได้อธิบายอะไรมาก
ยิ่งเขาเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้กู่เจียงเฮ่อหวาดหวั่น ขาทั้งสองเริ่มอ่อนเปลี้ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
เขาไม่แน่ใจว่าหลี่หย่วนเต้าจะมาแก้แค้นตระกูลกู่หรือไม่ นี่ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีเคียวแห่งยมทูตแขวนอยู่เหนือหัว