มีชีวิตอยู่มาสองหมื่นปีแล้ว?
คำพูดของหลี่หย่วนเต้าทำให้ถังซิ่วหยวนและทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ชะงักค้างไปในทันที
แม้แต่เย่หยุนที่ถูกมัดอยู่ก็ยังเบิ่งตามอง
สองหมื่นปี?
ถ้าคุณมีชีวิตอยู่มาสองหมื่นปีจริง ตอนนั้นอารยธรรมมนุษย์ยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ!
ทุกคนต้องเรียกคุณว่าบรรพบุรุษ!
เย่หยุนแอบกลอกตาอย่างไม่รู้จะพูดยังไง
ผ่านไปครู่ใหญ่
ถังซิ่วหยวนอดหัวเราะลั่นออกมาไม่ได้: "ฮ่าๆ... พี่ชาย ต้องยอมรับเลยว่าคุณนี่มีอารมณ์ขันจริง! นิสัยแบบนี้ไม่แปลกที่เสี่ยวอวิ๋นจะชอบ!"
"ปล่อยคนเถอะ!"
"เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ชอบคุณ และไม่อยากทำตามสัญญาแต่งงานที่ทั้งสองฝ่ายมีให้กัน"
"ถึงแม้ตระกูลถังของคุณจะทรงพลังมาก แต่ด้วยความจำใจ เธอเกือบจะต้องแต่งกับคุณอยู่แล้ว"
หลี่หย่วนเต้าพูดด้วยสีหน้าเฉยชาและน้ำเสียงเย็นชา: "แต่ตอนนี้คุณจับตัวเธอไว้ เรื่องมันเปลี่ยนไปแล้ว!"
ถังซิ่วหยวนพลันหน้าถมึงทึง ตวาดเสียงกร้าว: "เรื่องมันเปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว! ระหว่างพวกคุณคงมีโอกาสได้เข้าออกกันเป็นว่าเล่นแล้วสินะ! ตอนนี้ฉันถึงเข้าใจว่าไม่ใช่ทุกคนที่ไล่ตามความร่ำรวยเกียรติยศ และไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่มีแต่เงินในสายตา คิดแต่ว่าจะแต่งเข้าตระกูลใหญ่!"
"อื๊อ..."
ตอนนั้นเย่หยุนที่ถูกมัดอยู่ข้างๆ ส่งเสียงครางต่ำ ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเคือง
เห็นได้ชัดว่าเธอโมโหมากกับคำพูดของถังซิ่วหยวน
อะไรที่ว่าเข้าออกกันกี่ครั้งแล้ว?
ระหว่างเธอกับหลี่หย่วนเต้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด!
อีกอย่าง ด้วยความเป็นจอมยุทธ์อู่หวังหนุ่มที่น่าตกตะลึงขนาดนี้ เธอเย่หยุนก็ไม่คู่ควร!
ถังซิ่วหยวนบ้าไปแล้ว!
หลี่หย่วนเต้าจ้องเขม็งด้วยแววตาหนักแน่น พูดอย่างจริงจัง: "ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น! คุณปล่อยคนเสียตอนนี้เถอะ!"
ถังซิ่วหยวนกลับไม่สนใจ ชี้ไปที่คฤหาสน์ตรงหน้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ที่นี่เรียกว่าคฤหาสน์ถังเสี่ยวซาน! คุณรู้ไหมว่าปกติเขาใช้ที่นี่ทำอะไร?"
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตา สัมผัสจิตวิญญาณกวาดตรวจ ก่อนจะสูดจมูกเล็กน้อย แล้วถอนหายใจเย็นๆ พูดว่า: "ต้องบอกเลยว่าคุณนี่อย่าตัดสินคนจากภายนอก! ที่นี่ฆ่าคนไปไม่น้อย ฝังศพไว้เพียบเลยสินะ!"