"เหยียนชี อย่าคิดมากเลย"
"ต่อไปเราก็ยังอยู่ที่นี่เหมือนเดิมนั่นแหละ!"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยปลอบโยน พลางดึงเฉินเหยียนชีเข้าไปในบ้าน "เร็วเข้า พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ ถ้าพี่ต้าเหว่ยรังเกียจนายจริง คงไม่ตกลงให้อยู่หรอก ดูสิ ตอนนี้มองย้อนกลับไป พี่ต้าเหว่ยก็ยังดีอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"หึ..."
"ฉันไม่เห็นจะเห็นบุญคุณเขาเลย..."
เฉินเหยียนชีกัดฟัน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ
แต่สุดท้ายเธอก็ถูกจูเก่อเสี่ยวเซี่ยลากเข้าไปในบ้าน
ตอนนั้นหลี่หย่วนเต้ากำลังจะขึ้นบันไดไปชั้นบน พอเห็นทั้งสองสาวเข้ามาก็หันมามอง "บ้านหลังนี้ ต่อไปก็เป็นของฉันแล้ว หมายความว่า ต่อไปฉันเป็นคนตัดสินใจ"
"นายตัดสินใจแล้วมันจะยิ่งใหญ่แค่ไหนกันเชียว?"
เฉินเหยียนชีไม่ยอม
เธออดกลั้นอารมณ์นี้ไว้ไม่ไหวจริงๆ
ถึงแม้จะต้องพึ่งพาคนอื่น ก็อดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!
"นี่บ้านของฉัน"
"ในเมื่อนายจะอยู่ต่อ ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งฉัน"
หลี่หย่วนเต้าพูดเสียงเย็นชา
เฉินเหยียนชี "อย่าคิดว่าฉันอยากอยู่ต่อเลยนะ ฉันกลัวแม่เป็นห่วง แถมเสี่ยวเซี่ยไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน ฉันเลยอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอ"
หลี่หย่วนเต้าเกือบจะหัวเราะออกมา
เหตุผลอุบาทว์ของเฉินเหยียนชีทำได้แค่ใช้ลดราวาศอกตัวเองเท่านั้น
หลี่หย่วนเต้าไม่คิดจะเปิดโปงเธอ พูดเสียงเย็น "ขึ้นไปชั้นบน ต่อไปฉันจะนอนห้องนอนใหญ่ข้างบน ขนของที่ต้องย้ายออกมาให้หมด"
"หึ ขนก็ขน!"
เฉินเหยียนชีโมโหพลุ่งพล่าน เดินตามขึ้นไป
ชั้นบน
แต่เดิมเฉินเหยียนชีกับจูเก่อเสี่ยวเซี่ยอยู่กันคนละห้อง
แต่ส่วนใหญ่สองสาวจะเข้าไปนอนด้วยกัน
ห้องของเฉินเหยียนชีเป็นห้องนอนใหญ่ ห้องใหญ่ที่สุด