หลิ่วเจียง
โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยหลิ่วจงหยวน
ภายในห้องผู้ป่วยวีไอพีห้องหนึ่ง
เฉินเหยียนชีจับมือของฉินซูที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้าง จ้องมองฉินซูที่อยู่ในอาการโคม่า
"เสี่ยวเซี่ย แกว่าแม่ฉันจะฟื้นไหม"
เฉินเหยียนชีพึมพำเบา ๆ
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยที่อยู่เคียงข้างพยักหน้าอย่างมั่นใจ: "เหยียนชี เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก! ป้าฉินต้องฟื้นแน่! พี่ต้าเหว่ย…"
พูดถึงตรงนี้
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยรีบหุบปาก แก้ไขว่า: "พวกเราจะหาทางได้แน่!"
หลี่หย่วนเต้า!
ในดวงตาของเฉินเหยียนชีพลันลุกโชนด้วยความโกรธ
ในสายตาของเธอ ทุกอย่างเป็นเพราะหลี่หย่วนเต้า ถึงได้กลายเป็นแบบนี้!
ฉินซูตกอยู่ในอาการโคม่า ไม่รู้สึกตัว ก็เป็นปัญหาที่หลี่หย่วนเต้าก่อขึ้น!
"เสี่ยวเซี่ย ต่อไปอย่าพูดแทนเขาอีก ฉันไม่อยากได้ยินชื่อของเขาแล้ว!"
เฉินเหยียนชีเม้มริมฝีปาก กัดฟันพูด
"อ้อ…"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยตอบเบา ๆ สีหน้าเศร้าสร้อย
ในสายตาของเธอ หลี่หย่วนเต้าดีจริง ๆ เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเฉินเหยียนชีถึงได้มีความเห็นแย้งมากขนาดนั้น
"เสี่ยวเซี่ย พ่อของฉันยุ่งกับเรื่องบริษัทตลอด พ่อบอกว่า มีคู่ค้ามากมายยกเลิกสัญญากับบริษัทของเรา!"
"ก็เพราะตระกูลทัวป๋อล่มสลาย! ก่อนหน้านั้นพวกมันประจบเราแทบตาย… ไอ้พวกเนรคุณ!"
เฉินเหยียนชีคิดอะไรขึ้นมาได้ ก็พูดด้วยความโกรธอีกครั้ง สุดท้ายถอนหายใจเบา ๆ: "เสี่ยวเซี่ย บ้านสวนไป่เหอของบ้านฉัน ถูกขายไปแล้ว! อีกสองวัน เราก็ต้องย้ายออก!"
"เหยียนชี ไม่เป็นไร เราอยู่ที่ไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ!"
"ขอแค่เราอยู่ด้วยกัน ที่ไหนก็ไม่สำคัญ"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยปลอบ: "อีกอย่าง เรื่องบ้านตอนนี้เป็นเรื่องเล็ก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทำให้ป้าฉินฟื้น!"
เฉินเหยียนชีส่ายหน้า: "เสี่ยวเซี่ย เธอไม่เข้าใจ! แม่ของฉันสำคัญ ฉันก็หวังให้แม่ฟื้น! แต่ตอนนี้บ้านเรากำลังจะไม่มีแล้ว! เธอไม่รู้หรอกว่าคนเรามันชอบดูถูกกัน! ถ้าให้เพื่อนรู้ว่าเราย้ายไปอยู่หมู่บ้านเก่า ๆ โทรม ๆ พวกนั้นต้องดูถูกเราแน่!"