เส้นทางลับ?
หลี่หย่วนเต้าสองตาเป็นประกายขึ้นทันที มองด้วยความประหลาดใจ "ทางอยู่ที่ไหน? เข้าไปถึงส่วนลึกของป่าได้หรือ? พวกเจ้าค้นพบได้อย่างไร?"
ถ้าไม่ใช่เพราะหมอกหนาทึบขัดขวาง หลี่หย่วนเต้าคงเข้าไปในป่าทึบหมอกมัวด้วยตัวเองนานแล้ว
แต่เพราะหมอกในป่าจำกัดสัมผัสจิตวิญญาณ หากเขาเข้าไปลึก ก็เหมือนตาบอดทั้งสองข้าง หลงทางได้ง่าย และไม่สามารถเข้าไปถึงพื้นที่ใจกลางสุดของป่าทึบหมอกมัวได้เลย
"ผู้อาวุโส ข้าน้อยค้นพบเส้นทางนั้นเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว"
"แต่เพราะมีสัตว์อสูรขั้นสี่อยู่ ข้าจึงได้แต่หยุดยั้งฝีเท้า"
"มีครั้งหนึ่งเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากพวกสัตว์อสูรนั่น"
ปู้ชิงโฉวยิ้มขื่นพลางกล่าว "อย่างไรก็ตาม หากผู้อาวุโสจัดการสัตว์อสูรขั้นสี่พวกนั้นได้ พวกเราก็จะเข้าไปถึงเขตที่ลึกที่สุดของป่าทึบหมอกมัวได้อย่างราบรื่น"
"ดีมาก!"
"ก่อนเข้าป่าทึบหมอกมัว ข้าจะให้สิ่งหนึ่งแก่พวกเจ้า!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าอย่างพอใจ พลิกมือก็เอาวิญญาณของคูฉินหลงออกมา
วิญญาณถูกผนึก คูฉินหลงตกอยู่ในสภาพอ่อนแอที่สุดแล้ว
ปู้ชิงโฉวและหลัวเฉินเจวี๋ยเห็นวิญญาณที่ดูคุ้นตาอย่างยิ่งในมือของหลี่หย่วนเต้า ก็อดตะลึงไม่ได้
ครู่ใหญ่
พวกเขาปะทุความอาฆาตแค้นทั่วร่าง กัดฟันกรอดคำราม
"คูฉินหลง เจ้ายังไม่ตาย!"
"ฮ่าๆ... อาจารย์ อาจารย์ที่รักของข้า ท่านยังไม่ตายจริงๆ!"
"ปีนั้นท่านคิดเอาชีวิตข้า ไม่คิดว่าข้าจะรอดมาได้สินะ? แต่ข้าก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าท่านจะรอดมาได้..."
"ร้อยปีก่อน ท่านคิดจะยึดร่างข้า ไม่คิดเลยว่าจะให้วาสนายิ่งใหญ่แก่ข้า..."
สองคนในขณะนี้มีแต่เพลิงแค้นลุกโชนในดวงตา แทบอยากจะฉีกร่างคูฉินหลงเป็นชิ้นๆ
คูฉินหลงที่อ่อนแอเหลือเพียงร่างวิญญาณ เบิกตากว้าง จ้องมองสองคนอย่างแน่วแน่
"ไม่ตาย พวกเจ้าสองคน ไม่ตายจริงๆ..."
"ฮึๆ... กรรมตามสนองนี่!"
คูฉินหลงส่งเสียงขมขื่นและเย้ยหยันตัวเองอย่างอ่อนแรงยิ่ง
หลี่หย่วนเต้ามองไปที่สองคน เอ่ยว่า "เป็นหรือตาย? พวกเจ้าเลือกเอง!"
"ตาย!"
"มันสมควรตาย!"
ปู้ชิงโฉวและหลัวเฉินเจวี๋ยคำรามลั่น จากนั้นทั้งคู่ก็โจมตีใส่ร่างวิญญาณของคูฉินหลงพร้อมกัน
หลี่หย่วนเต้าผละถอยออกมา มองดูคูฉินหลงถูกทั้งคู่ระเบิดจนกลายเป็นเถ้าธุลี