"หงเหยียน กลายเป็นหุ่นเชิดแล้วงั้นหรือ?"
สวีอู๋กุยเงยหน้าขึ้นมองจีหงเหยียนที่สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
นางคือศิษย์ที่เขาถ่ายทอดวิชาให้ด้วยตัวเองนะ
เขาทะนุถนอมนางประหนึ่งลูกแท้ ๆ!
มาบัดนี้กลับต้องสูญเสียไปเช่นนี้!
เพียงแต่
เขาเก็บงำความโศกเศร้าลงได้รวดเร็ว เงยหน้าขึ้นมองหลี่หย่วนเต้า เสียงสั่นกล่าว: "ท่านอาวุโส ข้า... ในสำนักของข้า ยังมีของวิเศษสำหรับใช้ฝึกตนอีกไม่น้อย ขอมอบให้ท่านทั้งหมด ท่านคิดเห็นอย่างไรขอรับ?"
ในความคิดของเขา
ระดับการฝึกฝนของหลี่หย่วนเต้า อย่างน้อยก็อยู่ขั้นจินตันขึ้นไป
เมื่อถึงขั้นนั้นแล้ว
จะเห็นสำนักเหยียบกระบี่เล็ก ๆ ของพวกเขาอยู่ในสายตาหรือ?
จะทำลายหรือไม่ ดูเหมือนจะไม่สลักสำคัญมากนัก!
ที่อีกฝ่ายจะทำลายสำนักของพวกเขา ก็เพียงต้องการระบายอารมณ์ ให้ใจโล่งสบาย!
"ของวิเศษฝึกตนธรรมดาทั่วไป ข้ายังไม่เห็นแก่ตาหรอก!"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็นส่ายหน้า
"มิ... มิใช่ของวิเศษฝึกตนธรรมดานะขอรับ เป็นของที่หงเหยียนใช้ฝึกจนเหลือ ท่านจะดูหรือไม่ขอรับ?"
สวีอู๋กุยรีบตอบกลับ
หลี่หย่วนเต้าฉงน: "เช่นนั้นข้าขอดูเดี๋ยวนี้!"
ทรัพยากรที่เขาจำเป็นต้องใช้ในการฝึกตนเวลานี้ มีปริมาณมหาศาล
การจะหายาวิเศษบำรุงฝึกตนเพิ่มอีก หาใช่เรื่องง่าย
มาบัดนี้มีของสำเร็จรูป ย่อมดีกว่า
สัมผัสจิตวิญญาณของเขาแผ่ครอบคลุมทั่วทั้งสำนักเหยียบกระบี่อย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็พบบริเวณถ้ำฝึกตนบนหน้าผาซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไปด้านบน มีศิลาจิตวิญญาณระดับต่ำกับยาบำรุงวิเศษหลากหลายเหลืออยู่ไม่น้อย
"โอ้ ยังมีของเหลวพลังปราณอีก!"
หลี่หย่วนเต้าอุทานด้วยความประหลาดใจ
แล้วร่างของเขาก็อันตรธานไปจากที่เดิม
จนคนที่อยู่ด้วยหวาดกลัวราวกับเห็นผี ใบหน้าพรั่นพรึงยิ่งกว่าเดิม
"บรรพจารย์แก่นทอง เป็นบรรพจารย์แก่นทองแน่แท้..."
สวีอู๋กุยพึมพำในลำคอ ยิ่งตื่นตระหนกสยดสยอง
ไม่นานนัก
หลี่หย่วนเต้าก็ปรากฏตัวขึ้น ณ ที่เดิมอีกครั้ง ดั่งสายลม
"ของเหลวพลังปราณในขวดหยกนี้ มาจากที่ใด?"
หลี่หย่วนเต้าถือขวดหยกใบหนึ่งขึ้นมา ถามด้วยเสียงเย็น