/cd4“พี่ต้าเหว่ย เหยียนชีอาจจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ!”
“พี่ย้ายตึกนี่มาเนี่ย หล่อนจะทนได้ยังไง!”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยเบ้ปาก หันกลับมามอง พลางพูด
หลี่หย่วนเต้าไม่ใส่ใจเลยสักนิด ว่า “งั้นก็ให้หล่อนไปสิ! ยังไงก็ดีที่ได้ไปอยู่กับอวี๋เสวียนจี ยังดีที่เขาไม่รังเกียจหล่อน”
“งั้นต่อไปฉันจะไม่ได้อยู่กับเหยียนชีแล้วสินะ…”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยออกอาการท้อแท้ ห่อเหี่ยว
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะ ว่า “ทำไมจะอยู่ด้วยกันไม่ได้? ที่อยู่ของอวี๋เสวียนจีก็ห่างจากนี่แค่ไม่กี่สิบเมตรเอง ถ้าเธอเหงา ก็ขึ้นไปอยู่กับพวกเขาสิ จะไปเมื่อไหร่ก็ไป จะกลับเมื่อไหร่ก็กลับ ไม่ต้องย้ายกระเป๋าด้วยซ้ำ เจิ้นอวิ๋นเสี่ยวจู้น่ะเป็นหลังที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน ห้องเยอะจนอยู่ไม่หมด!”
“อา ถ้าฉันไป พี่สาวอวี๋จะยินดีไหมนะ?”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยกระพริบตาสวย ถาม
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า “ต้องยินดีอยู่แล้ว! ฉันกับอวี๋เสวียนจีก็นับว่าเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องเกรงใจ!”
“พี่ต้าเหว่ย เอาจริง ๆ นะ พี่ทำผิดต่อพี่สาวอวี๋หรือเปล่า?”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยทำหน้าจริงจังถาม
หลี่หย่วนเต้าแบมืออย่างจนใจ “ฉันไม่ได้ทำผิดต่อหล่อนนะ! พูดได้แค่ว่า… หล่อนหลงรักฉันจนหัวปั่น แต่ฉันให้สิ่งที่หล่อนต้องการไม่ได้ รักเลยไม่สมหวัง… ได้แค่นี้ล่ะ เป็นเพื่อนกันก็ไม่เลวนี่นา!”
“แต่ว่าเธออย่าไปพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าหล่อนดีกว่า…”
ตอแหลไปเรื่อย!
ตัดบทไม่ให้จูเก่อเสี่ยวเซี่ยถามต่อ
“ได้ ๆ ฉันเข้าใจแล้ว!”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยแลบลิ้น หัวเราะ “ฉันว่าแล้วพี่ต้าเหว่ยต้องยอดเยี่ยม! แค่หอเก็บกลิ่นหอมนี่… ฉันก็ไม่ค่อยชอบนะ!”
“คราวหน้าฉันพาเธอเข้าไปดูข้างใน ถึงตอนนั้นเธออาจจะชอบก็ได้” หลี่หย่วนเต้าเลิกคิ้ว หัวเราะ
“ถุย!”
“ฉันไม่เข้าไปหรอก!”
ใบหน้าเรียวสวยของจูเก่อเสี่ยวเซี่ยแดงก่ำขึ้นมาทันที ถ่มน้ำลายใส่หลี่หย่วนเต้าทีหนึ่ง แล้วสะบัดโรงอาหารภูเขาหิมะสองยอดของหล่อน วิ่งหนีเตลิดเข้าไปในบ้าน
ในห้อง
เฉินเหยียนชีกัดฟันกรอด ๆ เก็บเสื้อผ้าและกระเป๋า ในแววตาพลุ่งพล่านด้วยโทสะ ปากก็ยังด่าไม่หยุด “ผู้ชายเจ้าเล่ห์ น่าขยะแขยงชะมัด! ที่สกปรกอย่างหอเก็บกลิ่นหอมนี่ เขากลับเอามาย้ายไว้ที่นี่…”
“เหยียนชี เธอจะย้ายออกไปจริง ๆ เหรอ?”