เมื่อเห็นสวีว่างซึ่งในสมัยประถมก็เป็นหัวกะทิอันดับต้น ๆ ของห้อง กลับมีสภาพเช่นนี้ หลี่หย่วนเต้าก็รู้สึกหลากหลายอารมณ์ปนเปกันในใจ
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า สวีว่างจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้
ตอนนั้นหลังจากจบประถม ขึ้นชั้นมัธยมต้น เขาก็ไม่ค่อยได้มาทางนี้อีก ดังนั้นจึงไม่ได้พบกับสวีว่างอีกเลย
แต่ในสมัยประถม คนหนึ่งเป็นหัวหน้าห้อง อีกคนเป็นกรรมการนักเรียน มิตรภาพนับว่าใช้ได้ ความประทับใจจึงค่อนข้างลึกซึ้ง
หลี่หย่วนเต้าหยุดเท้า แล้วสาวเท้าเข้าไป ทักทายก่อน “เพื่อนเก่า ยุ่งอยู่เหรอ?”
สวีว่างที่ก้มหน้าก้มตายุ่งอยู่ ไม่ทันสังเกตว่าหลี่หย่วนเต้ามา พอได้ยินเสียงทัก ก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ
ในแววตาเขาเจือความสงสัย หว่างคิ้วขมวดเล็กน้อย ครู่หนึ่งก็จำหลี่หย่วนเต้าไม่ได้
แต่ไม่นาน ดวงตาของเขาก็ค่อย ๆ เบิกกว้าง ใบหน้าเผยสีหน้าประหลาดใจและดีใจ
เขาชี้ไปที่หลี่หย่วนเต้า อุทานว่า “คุณ… หลี่หย่วนเต้า? กรรมการนักเรียนหลี่หย่วนเต้าห้องเราเมื่อก่อน? ใช่คุณไหม?”
สีหน้าดีใจเบ่งบานบนใบหน้าสวีว่าง
เขาไม่แน่ใจนักว่าใช่หลี่หย่วนเต้าจริงหรือไม่ แต่ก็รู้สึกได้ว่าเกือบจะใช่แน่
“สวีว่าง ผมเอง!”
หลี่หย่วนเต้าผงกศีรษะยิ้ม
“เฮ้ย!”
“เพื่อนเก่า!”
“เราไม่ได้เจอกันอย่างน้อยก็เจ็ดแปดปีแล้วนะ!”
สวีว่างดีใจสุดขีด รีบเข้ามาดึงหลี่หย่วนเต้าให้นั่งลง “มานี่ นั่งสิ! ฮ่า ๆ… ที่นี่นายก็เคยมาสมัยนั้น ยังเหมือนเดิม ตามสบายเลย!”
หลี่หย่วนเต้าก็ไม่เกรงใจให้มากความ นั่งลงตามสบาย กล่าวว่า “คุณลุงคุณป้าสุขภาพยังดีนะครับ? ผมนึกว่าไม่ได้ทำแผงขายอาหารนี้อีกแล้ว ที่แท้ก็ยังทำอยู่ ตอนนี้ถือว่าเป็นร้านเก่าแก่แล้ว”
“พ่อแม่ผมยุ่งอยู่ในครัวน่ะ”
“พวกเขาทำอาชีพนี้จนคุ้นมือแล้ว ก็สบายใจดี สุขภาพก็แข็งแรงมาก”
สวีว่างรู้สึกซาบซึ้งในความห่วงใยของหลี่หย่วนเต้า กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ว่าแต่นายน่ะสิ ปีที่แล้วผมได้ยินชื่อเสียงของนายเลยนะ! จอหงวนหมายเลขสองของอำเภอปินโจวเรา ห่างจากที่หนึ่งแค่คะแนนเดียว! สุดยอดมาก! เป็นความภูมิใจของอำเภอปินโจวเลย!”
“ก็ฟลุกน่ะ!”
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ
ทว่าเขาสังเกตเห็นว่า ในขณะที่สวีว่างพูด แววตาแฝงไว้ด้วยความอิจฉาและใฝ่ฝันอย่างแรงกล้า